Archive for the ‘Wood’ Category

De boog kan niet altijd gespannen staan

Maar vreemd genoeg is het beter om een echte boog wel onder spanning te houden.

Het hangt er van af welk type, in mijn geval een ouderwetse recurveboog. Alles is beter dan de boog in een hoek te zetten, daar gaat hij van doorbuigen. De mijne hing meestal aan de muur. Lekker veilig, dacht ik. Tot ik, in een laatste vlaag van ‘laat ik alles hier wel goed achter?’ nog wat opzoekingswerk deed. En mijn boog hing niet goed, want hij raakte de muur, terwijl hij volledig vrij moet kunnen hangen aan de pees.

Ik hou niet van gaten boren in de muur (daarom maakte ik mijn muziektoren). En ik probeer ‘iets gaan kopen’ als laatste oplossing te zien. Liever duik ik de opslagplaats in, op zoek naar overschotjes om een oplossing in mekaar te knutselen.

Het resultaat: een prototype booghouder (ik noem hem de ‘De booghand, Mark I’), met wat isolatieschuim en restjes hout.

DSC02296 DSC02297

Tenugui project

Wat op aarde zijn tenugui? Om te beginnen, hoe spreek je dat uit? Te nu gwi komt in de buurt. Strikt genomen zijn het Japanse ‘zakdoeken’ die echter niet gebruikt worden om de neus mee te snuiten. In maart ging ik nog naar een tentoonstelling erover, in Burnaby.

Je kan er vanalles mee doen, cadeautjes inpakken, lunchpakket mee inpakken, tafelkleed, picnickleedje, ontelbare mogelijkheden. Ik hang ze graag aan de muur haha. Met spelden, bamboestokjes en twee ogen maak je je eigen hanger. Kleine tip van Thomas: wanneer je bamboe in stukken wil zagen, kleef dan wat schildertape naast de plek waar je wil zagen. Zo splintert het niet.

Projectjes genoeg

Herinner je je mijn lijstje van dingen om te doen tijdens het wachten op een werkvisum? Zulke lijstjes hebben de neiging zichzelf spontaan op te vullen. Zo hoorde een kerel in de doehetzelfzaak dat ik wel eens de vijfsnarige banjo durf te bepingelen. Dat resulteert in Thomas die voor instrumenttechnieker speelt.
Daarnaast had ik vaak ideeën voor boodschapjes op het boodschapenbord van de buurttuintjes. Alleen, er was geen bord. Dat resulteert in een Thomas die dan maar zelf een boodschappenbord in mekaar timmert.
Aan dingen om te doen is er nooit gebrek 🙂 Daaraan, en aan de belastingen.

Over belastingen gesproken… Ik wil geen Belgen meer horen klagen dat het veel werk is om die papiererijen in te vullen. De belastingen hier bestaan uit 5 formulieren. En dat gaat als volgt:
Vul bladzijde 1 van formulier 1 in.
Vul bepaalde berekende bedragen ook in op bladzijde 2 van formulier 4.
Vul nu bladzijde 1 van formulier 2 in, en neem het eindtotaal mee naar formulier 4.
Nu kan je bladzijde 2 van formulier 1 invullen, behalve sectie 2 die je openlaat. Dat vullen we straks in wanneer formulier 3 klaar is.
Om enkele totalen te berekenen op formulier 3 vul je formulier 5 in.
Enz enz. Zes uren heb ik daaraan gezeten miljaar zeg.
Het ergste is dat er veel rekenwerk voor niks is, want vaak zijn de eindresultaten te klein om impact te hebben, en worden herleid naar… 0. Jeminee.

Verse mest

De compostvaten van de buren/eigenaars hebben de geest gegeven. Treurig liggen de overblijfselen in de tuin, met de resterende compost thuisloos.
Na kort onderhandelen besluit de eigenares een projectje te sponsoren, en samen gaan we materiaal inkopen. Met nog wat stukken hout gered van de sloop, veel denkwerk en ijzige precisie ga ik aan de slag. Het resultaat van 3 dagen tekenen en plannen is dat het nieuwe compostvat op 1 dag klaar is, zonder rampen of vloeken. Eigenschappen in de kijker:

  • anti-knaagdierengaas (verstevigd en “kind”veilig)
  • een luikje onderaan om al die goede compost er weer uit te krijgen
  • een deksel dat er niet zomaar kan invallen

En dat compost dingen doet groeien wordt bewezen wanneer er opeens een vreemd soort Eega Ortiëntalis de kop opsteekt.

Project Mando-pagoda

Maandenlang zat het me dwars. Die instrumentenkisten op de vloer. Bij gebrek aan statieven hield ik de mandoline en banjo in hun kist, maar het hield me vaak tegen om te oefenen. Ja, de moeite om de kist open en dicht te doen was er teveel aan haha.

Er moet een oplossing, maar wel eentje met stijl. De eenvoudigste manier is muurhangers te kopen. Maar dan moet ik op zoek gaan naar de steunbalken in de muur (geen zin in), en later de gaten weer opvullen en overschilderen wanneer we verhuizen (al helemaal geen zin in).
Daarom knarsen mijn hersenen een hele dag op het werk tot ik eindelijk vind wat 1+1 is, en na het nodige kribbelwerk ligt het basisidee vast.
Ik duik in het rommelkot van de huisbazen, vind de nodige overschotjes hout, ren naar de doehetzelfzaak voor wat houtklemmen en verf en… wacht eerst nog een weekje om het allemaal te laten bezinken voor ik eraan begin 😉
Maar een keer in gang geschoten is mijn “muziektoren” klaar op 4 dagen werken. Jeuj 🙂 En hij draait!

Waar ik vooral blij mee ben is het verschil in aanpak. In plaats van op een drafje beginnen te monteren, heb ik wat meer tijd gestoken in meten, en ik ontdek de geneugten van de “pre-assemblage”. Zo kom ik de toekomstige problemen tegen nog voor het te laat is.

En jeej! Het schilderen zit nog wat in de vingers, zo hoef ik geen meters schildertape te plakken. En geloof me, geconcentreerd schilderen is héél erg Zen.