Archive for the ‘Urban’ Category

Naar buiten!

11 graden. Een hele week al droog, en een bijna volledig blauwe hemel. De rest van Canada zit te bibberen, en in New York krijgen ze hele ladingen sneeuw over zich heen. We hebben niet te klagen denk ik dan.

Voor de lol kon ik zelfs ’s savonds buiten mijn Tai Chi-routine’ken doen. We kunnen al zoveel buiten doen dat je gaat denken “ach, waarom denken we toch dat we een huis *nodig* hebben… is het eigenlijk niet gewoon luxe en verwennerij?”

Maar voor de buren aan de overkant van de straat is het geen luxe en verwennerij. Deze zomer leefden ze bij de spoorlijn, en sinds een maand hadden ze eindelijk een plekje. De mensen die aan de overkant een huis huurden hadden hen kamer gegeven. Maar het huis is vorige week door de stadsdiensten afgekeurd. Lekkende riolering en verzakkingen.

De huurders zijn al weg, maar het koppel is nog op zoek naar een nieuwe plek. Veel meer dan af en toe een luisterend oor en af en toe wat water kan ik ze niet geven. Ze hebben flink wat zware levensbagage, het soort dat ik niet in huis kan halen. Ik kan enkel blij zijn dat ze dankzij dit weer wat extra tijd hebben om een nieuwe plek te vinden.

Tea for N

N wint nooit eens wat. Dat zegt ze zelf, tenminste. Maar vorige zomer liet ze haar naam achter op een kaartje in de theeboerderij in de Cowichan vallei. En jawel, mevrouw’s naam prijkt deze winter als winnaar van een handgemaakte theepot. Pottenmaakster Magrit Nelleman (eut Zweuden) piept als een enthousiast kuiken: ‘ik wist dat jij hem ging winnen!’ Blijkbaar waren er flink wat kapers op de kust, maar N heeft de trofee mee naar huis 🙂 Voor mij is dat is weer iets extra’s om af te stoffen en al bibberend proberen niet te laten vallen 😉

De theeboerderij doet het verder heel goed, al heeft een kudde herten een deel van de theeplanten opgevreten. Tijd voor een hond, zou ik zeggen. Een hele grote.

Naar Vancouver voor een glaasje

Natuurlijk zijn we niet zo decadent dat we naar Vancouver varen voor een glaasje plezier.

N’s vriendin Jumana huwde vorig jaar een Cubaanse man. Na lang wachten zijn ze nu eindelijk samen, en zijn aankomst in Canada werd gevierd met een receptie.

Eerst even van de gelegenheid gebruik maken om de Sun Yat Sen-tuin binnen te wippen, waar enkele Tibetaanse monniken zandtapijten aan het maken waren.  Zoals je die ziet bij straatartiesten, maar dan een pietsie gedetailleerder.
De receptie is een bont mix van West Europeanen, Canadezen, Jordaniers, Chinezen.. Het getrouwde koppel is dol op salsa dansen, en tijdens de  ‘openingsdans’ geven ze dan ook meteen van jetje. Het nadeel van twee semi-professioneel dansende mensen als start van de avond is dat iedereen geintimideerd is, en de Jordaanse dames wagen zich er dan ook niet aan.

We raken aan de praat met een jonge man wiens ouders gemengd Chinees-Antwerps blijken te zijn. N’s ogen worden zo groot als koffietasschoteltjes. Bij het buitengaan vertelt ze me ‘dus zo zullen onze kinderen er waarschijnlijk uitzien’.

Tenugui project

Wat op aarde zijn tenugui? Om te beginnen, hoe spreek je dat uit? Te nu gwi komt in de buurt. Strikt genomen zijn het Japanse ‘zakdoeken’ die echter niet gebruikt worden om de neus mee te snuiten. In maart ging ik nog naar een tentoonstelling erover, in Burnaby.

Je kan er vanalles mee doen, cadeautjes inpakken, lunchpakket mee inpakken, tafelkleed, picnickleedje, ontelbare mogelijkheden. Ik hang ze graag aan de muur haha. Met spelden, bamboestokjes en twee ogen maak je je eigen hanger. Kleine tip van Thomas: wanneer je bamboe in stukken wil zagen, kleef dan wat schildertape naast de plek waar je wil zagen. Zo splintert het niet.

Wat doe je met de blues in Nanaimo?

Op een blauwe maandag rij ik dan graag naar ‘mijn’ plekjes en kom een beetje tot effen. Departure Bay, het monument voor de eerste Chinese pioniers en het Chinese kerkhof. Reden? Daar is nooit een kat 🙂

Aan Departure Bay is het tij uitzonderlijk laag, en op de een of andere manier moet ik aan Spanje denken.  Ah, de blues is al voorbij sie.

Kopje thee, deel 4

En jawel, het is gelukt! De nilu is nog heel, en we genieten van een heerlijk kopje thee buiten.

Kopje thee, deel 3

De Fransman in Taiwan is een goeie zakenman. Hij verkoopt me exact de theewarmer waar ik naar zoek, stuurt het meteen op en steekt er nog wat cadeautjes bij. Dat kan natuurlijk ook betekenen dat ik veel te veel betaald heb maar alla. 😉

Natuurlijk kriebelt het om deze jongen uit te proberen. De resultaten komen spoedig op een blog dichtbij u.