Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Verslaving

Deze blog ligt een beetje stil. Weinig nieuwigheden om over te schrijven, en met een kleine koter die veel aandacht verdient en krijgt blijft er weinig tijd over om dingen te proberen, te experimenteren.. Momenteel ligt de focus op “onderhoud”.

Wat is het moeilijkste aan vader zijn? Het gebrek aan concentratie. Je kan nog alles doen wat je vroeger deed, eigenlijk. Maar in brokjes van 30 seconden per dag. Met huisgenoten die een gave hebben om je nodig te hebben *net* wanneer je je eindelijk op iets concentreert. Such is de realiteit. Niet beter of slechter. Dit is het moment waarop veel mannen hun gevoel voor mode weggeven, en er een uitgezette buik voor in de plaats krijgen. Wachtend op hun midlifecrisis.

Maar… wat een chance, ik hoef niet te wachten op die midlifecrisis! Die begon op mijn 14e en is niet meer weggegaan. Gevoel voor mode heb ik nooit gehad, en een buikje zal ik nooit hebben. Geld voor een motorfiets is er niet, dus hier zit ik dan met mijn midlifecrisis.

Misschien is dit wel het goede moment om mezelf aan te pakken? Beetje schoon schip te maken. Onlangs gaf de dokter me een doodernstige boodschap mee: “Ja, je stopt beter met het drinken van koffie.” De toenmalige omstandigheden maakten zijn boodschap erg duidelijk. Hoe ouder ik word, hoe minder ik ervan houdt om verslaafd te zijn aan iets. Het is duidelijk, dit is het uitgelezen moment om de koffie achter mij te laten. Dan kan ik me verlossen van een hoop koffie-gerelateerde spullen (geen angst! er blijft een setje in huis voor bezoekers) en mezelf beter onder controle krijgen. Het is zomer, en dat is een goed seizoen om met afkickverschijnselen om te gaan. Klaar als een klontje. Karakter heb ik met hopen. Komt voor de bakker!

Kon ik maar dezelfde discipline aan de dag leggen om mijn (onbenutte) gameboy te verkopen..

Advertenties

De smaak van thuis

Vorige maand kervelzaad gezaaid, en vandaag voor het eerst in mijn leven kervelsoep gemaakt.

Buiten moeder´s keuken had ik dat nog nooit gegeten, en het effect is een ware cultuurschok. De smaak van thuis, zo ver weg van huis. N is enthousiast, dus dat smaakt naar meer 😉

Brood door het raam, appendix

Mijn fantastische N heeft het systeem nog geperfectioneerd: door er een beetje mochiko (witte kleefrijst) door te mengen worden de onigiri nog veel steviger.

Familiebezoek

Familie op bezoek! Een blij weerzien voor iedereen 🙂 We trekken naar Salt Spring Island en naar de Horne grotten, alwaar we (zonder het bezoek) ook nog een nacht ons tentje opzetten.

Een van mijn grootste angsten was dat de komst van Moka het einde zou betekenen van het avonturieren. Maar hier sie: we duiken samen al de grotten in, en N toont zich een acrobaat van jewelste, om met Moka op de buik over glibberige rotsen te klimmen. Volgende uitdaging: een nachtje met ons drie op de Arrowsmith berg.

Ontzag

Ook al woon ik hier al vijf jaren. Ik blijf zin hebben om het landschap hier keer op keer te fotograferen. Krek dezelfde zee en bergen. Ook al zal ik nooit zwemmen in alle zeeën, nooit alle bergen beklimmen; hen om mee heen zien vult me tegelijk met ontzag voor deze wereld en verbindt me ermee.

Als ik mijn ogen sluit en even weer in Kampenhout woon, dan mis ik hun gezelschap.

Wordt het niet eens tijd voor dat kunstmatige eiland aan onze Noordzeekust, neen?

In de volgende post: een tripje naar Vancouver. Of was dat wel Vancouver…?

To all family, friends and colleagues in Belgium.

My family celebrates spring with the arrival of the beautiful, short-lived cherry blossom, or sakura.
This year, spring began in the worst possible of conditions for any Belgian.

May the blossoms be a reminder that life will always renew itself.
Don´t lose hope in each other, in the beauty of this world, in the fundamental goodness of all children of the same human race.

Peace, Salaam, Shalom

Als het goed is, zeggen we het ook

Het is een Vlaamse uitdrukking, maar eigenlijk niet zo Vlaams… Wanneer ik een Vlaming “goed bezig” hoorde zeggen, betekende dat vaak het tegenovergestelde. Ik kan nog veel meer voorbeelden geven, maar liever gooi ik het over een andere boeg: even de loftrompet afsteken over mijn gastland.

Hoewel ik elke dag sakker en foeter op mijn stad / mijn provincie / mijn gastland wil ik deze dingen toch even in het zonnetje zetten:

  • Het verkeer is veel rustiger, en zelfs met veel 16jarigen op de baan best wel veilig. Veel kruispunten hebben geen lichten, enkel de “gentlemen’s rule”: wie eerst kwam (en stopte) mag ook weer eerst vertrekken.
  • Veel meer plees. Elke grote winkel heeft ze, vaak helemaal aan het begin. En vaak met eentje met een goede uitklaptafel om luiertjes te verversen. Nooit hoef je hier half beschaamd naar de personeels-wc te vragen.
  • Koffie / thee en de kleine honger. Zo veel makkelijker om een goede thee of koffie te vinden. Je moet niet tot 19u wachten eer restaurants zich goed genoeg voelen om open te gaan. Zoveel keuze in kwaliteit en prijs. In mijn herinnering is er in Vlaanderen enkel een cafe voor bier (met nootjes), een bistro met microgolfoven-spaghetti of Een Restaurant. Neen, ik ben blij met de ruime keuze.
  • Vriendelijkheid. Ook al vind ik veel Canadezen een beetje platte pannekoeken, ze zijn wel vriendelijk, en meestal nog gemeend ook.

En nog een uitsmijtertje:

Gisteren ochtend een wandelingetje gemaakt met de dochter, om la mama enkele uurtjes extra slaap te gunnen. Heerlijke pre-lente! Vlakbij is een oud parkdomein waar nu een appartementsgebouw gebouwd wordt. De ontwikkelaars zijn zo wijs geweest alle grote bomen te laten staan. Zo kan ik aan Moka laten zien hoe volwassen ceders, cypressen, en wilgen er uitzien.

Onze wandeling neemt ons langs de winkelstraat, waar net iedereen de deuren opent. Voel me net in een Britse jeugdserie hehe. Twintig oude blanken staan aan te schuiven voor de deur van het casino. Kunnen niet wachten om hun geld te verbranden. Evenveel mensen staan aan te schuiven voor de deur van de bibliotheek. Kunnen niet wachten om de hele dag te vergooien op het internet of te pitten in de sofas hun hersenen te doen vollopen met de kennis van de wereld.

We klimmen nog even langs Nob Hill, en langs de stammen van machtige Garry eiken zien we een glimp van verre baaien, eilanden en bergen.

Allez, ik zie dat toch allemaal. Moka ziet enkel de binnenkant van haar oogleden, en misschien fijne dingen in haar dromenland.