Archive for the ‘Muziek’ Category

Naar buiten!

11 graden. Een hele week al droog, en een bijna volledig blauwe hemel. De rest van Canada zit te bibberen, en in New York krijgen ze hele ladingen sneeuw over zich heen. We hebben niet te klagen denk ik dan.

Voor de lol kon ik zelfs ’s savonds buiten mijn Tai Chi-routine’ken doen. We kunnen al zoveel buiten doen dat je gaat denken “ach, waarom denken we toch dat we een huis *nodig* hebben… is het eigenlijk niet gewoon luxe en verwennerij?”

Maar voor de buren aan de overkant van de straat is het geen luxe en verwennerij. Deze zomer leefden ze bij de spoorlijn, en sinds een maand hadden ze eindelijk een plekje. De mensen die aan de overkant een huis huurden hadden hen kamer gegeven. Maar het huis is vorige week door de stadsdiensten afgekeurd. Lekkende riolering en verzakkingen.

De huurders zijn al weg, maar het koppel is nog op zoek naar een nieuwe plek. Veel meer dan af en toe een luisterend oor en af en toe wat water kan ik ze niet geven. Ze hebben flink wat zware levensbagage, het soort dat ik niet in huis kan halen. Ik kan enkel blij zijn dat ze dankzij dit weer wat extra tijd hebben om een nieuwe plek te vinden.

Quant au son Ahn…

Het Engels is een taal vol homoniemen. Duizend-en-een manieren om één klank neer te schrijven, en duizend-en-twee manieren om een lettercombinatie uit te spreken. And / End. There / Their. Boar/ Door. Goal / Bowl etc

Zit ik maar op te snijden tegen de collega’s dat het Nederlands en het Frans daar redelijk vrij van zijn, omdat we regelmatig spellingshervormingen hebben. (PS het Russich is koploper, en is een heel fonetische taal). Maar gisteren bedenk ik me (in het kleinste kamertje, of all places..) dat het frans er toch ook eentje heeft: en / an.

Voor ik het weet is mijn geest met bezig met alles behalve het afwerken van het bezoek aan dat kamertje, en besef ik dat het frans VOL zit met dit homoniem. Voor de lol giet ik het in een zinnetje.

Quant à Jean, il prend son temps passant un an dans la ville de Caen quand il entend le vent en campagne.

Voor wie opgroeide met een taal zonder de “ahn”-klank moet het frans wel een héél bijzonder samenraapsel van klanken zijn 🙂

Aanvullingen en correcties zijn altijd welkom!

Alle goeie dingen komen per drie

(Ter herhaling voor verdwaalde Googleaars: deze blog is vooral bedoeld voor vrienden en familie. Vind je hier toch wat leerrijks dan is dat een bonus!)

Ziezo, de Grote Oversteek zit er weer op. Niet la Grande Traversée, maar die andere: weer naar Nanaimo, British Columbia.

Deze keer met papieren voor lange tijd. Hoe lang? Geen kat die het weet.

Voorlopig zit ik dus weer op dit eiland, en daar gaan we het beste van maken. Want wat de uitdagingen ook worden, alvast 1 ding is erop verbeterd: ik kan eindelijk weer elke (bijna) avond naast N. liggen snurken. Dus er was energie voor …

…De Drie Geweldige Dingen

  • De keuken is eindelijk niet meer pimpelpurperpaars! Opeens ben ik niet meer misselijk, ziet alles er proper uit, zie ik mijn rommel tenminste staan en lijkt de tuin wel een schilderij door de ramen. Ik kan niet geloven dat we in het vorige anderhalve jaar in Nanaimo geen enkele keer de moed gevonden hebben.
  • Een grasmaaier! Zo eentje die je moet duwen. Hard labeur, dat is zeker, maar het is fijn dat je ook op zondag lekker kan staan zweten. Eindelijk komt de jungle stilaan onder controle (al is ‘de natuur onder controle krijgen’ als doel al net zo onhaalbaar als het idioot is).
  • Een fiets! Jongens en meisjes, lieve heersbeestjes nog aan toe, wat is me dat een plezier! Opeens kan ik met de fiets tot aan Bowen Park, daar een beetje aan de fitness toestellen hangen, stukje joggen langs de rivier en weer verder fietsen. En jawel jawel, ik ontdek nieuwe corridors van groen, en zelfs een geheim plekje waar je me deze zomer (niet, hihi) zal kunnen vinden. Zelfs boodschappen doen wordt een stuk aangenamer.
    De scooter is al best handig, maar geeft toch niet de flexibiliteit van een fiets.

Kleine bonusjes en hoeraatjes:

  • Eerste keer van de grond op een (glutenvrije) pizza gebouwd.  Als de hond zo lelijk, maar heerlijk gesmuld.
  • Een lokale slang is vriendjes geworden met ons bonsai boompje.
  • Misschien hoort het toch bij de drie hoofdzaken, maar het was niet zo gepland: mijn eerste Canadese gitaar! De eerste goeie, akoestische, gitaar die ik zelf betaal. Gek he, voor een man van 33. Maar het heeft al geloond, N. haalt de ukulele boven en we organiseren de eerste familiale jamsessie in ons huisje.

En wat staat er op het programma?

  • Een grote uitdaging: zien dat ik toegelaten word in de opleiding tuinbouw (dat is niet te vergelijken met Belgische opleidingen, waar “je inschrijven” niet meer dan een formaliteit is. Neeneen, interviews en de hele reutemeteut komen er aan.
  • Ondertussen een nieuwe baan zoeken
  • Kippen houden! Samen met de buren/eigenaars gaan we vier kippen (in leven proberen te) houden
  • En fijn om naar uit te kijken: de trek langs de Haslam hangbrug, en de plannen voor een eerste keer naar de top van Mount Arrowsmith.

Zo, nu hop naar de volgende stukken administratieve rompslomp en avonturen!

 

 

Top five

Het internet staat er vol van: “top tien meest walgelijke taarten”, “de zes meest weerzinwekkende venerische ziektes” of “top drie redenen waarom je vandaag je ontslag moet geven”.

Naja. Ik maakte genoeg lijstjes voor mezelf vroeger. Vandaag wil ik er toch eentje publiek maken. Gisterenavond de eer had erbij te zijn op het optreden van King Khan and the Shrines in de Vooruit in Gent. Een bijna religieuze ervaring. Ik dacht bij mezelf, “dit is een van de vijf beste optredens die ik ooit heb gezien”. En tot mijn verbazing wist ik ook nog welke de andere vier dan wel waren.

Bij deze, de officiële lijst van Vijf Beste Optredens Ooit:

  1. Los Banditos (DE) in de buurt van Herentals. Met een nagelnieuwe drummer die de band geen minuut rust gunde, en zorgde voor een bislijst die langer was dan de set. Heb het plezier gehad de Banditos verschillende keren aan het werk te zien, en ze werden maar beter en beter.
  2. Pine Box Boys (USA) in de Bromfiets in Boortmeerbeek. Na ze het jaar ervoren gezien te hebben in Schaarbeek kende ik hun nummer van buiten en kon ik ze woord voor woord meebrullen in Boortmeerbeek, tot groot jolijt van de zanger.
  3. Bee Dee Kay and the Rollercoaster (FR), voetbalkantine in Zoutleeuw. Wild, vettig, gevaarlijk, ongelooflijk ranzig en oh zo scheurend. Ik vermoed dat deze band spontaan in brand geschoten is is tijdens hun laatste optreden.
  4. Ray Collins’ Hot Club (DE) in Callela, Spanje, tijdens een meerdaags rock’n’roll festival. Ik wist niet dat dit nog kon, zo’n grote bezetting die zo wild te keer kan gaan en toch stijlvol blijft de hele tijd. Heb ze daarna nog teruggezien in Teuven (Limburg) en Sint-Niklaas. De sax stopt nooit met scheuren.
  5. King Khan and his Shrines (CAN/DE). Huilen van plezier. De King schonk mij van zijn whiskey en ik zal nooit meer dezelfde zijn. Mijn maat A. kreeg de bottine van een crowdsurfer tegen het voorhoofd, maar dat was geen hinder voor de lol.

Winterdagen, winterschatten

Het waterzonnetje terwijl ik het opgewarmde eten naar binnen werk
Suzu solidair binnen schuilend
Een kop vol snot, en de vrouw aan het werk
500 kopjes gemberthee om af te wassen

Maar kijk, er zijn overal mirakeltjes..

Ik probeer even mandoline te spelen, maar mijn hele lijf zegt “oooehhhh, neen, dat gaat voor teveel koppijn zorgen”
Maar de banjo ernaast, hoewel in staat tot veel meer decibels, die lonkt.
En helpt mij een eerste liedje te schrijven sinds… 2010?

En om te eindigen een leuke paradox: via de Belgische radio (Klara) ontdek ik goede Noord-Amerikaanse muziek.

(zoeken maar op youtube : The Roches – Hammond Song, en Linda Perhacs – Hey Who Really Cares)

Noem eens een ding dat je mist

Het lijkt een vraag die ik vaak hoor, maar gek genoeg heeft nog niemand mij dat gevraagd.

Als ik de voor de hand liggende zaken en mensen even niet meetel (familie en vriendin, betaalbare lekkere chocolade,..) dan valt mij keer op keer op: goede muziek.

Jah, goede muziek is hier zeldzaam. Hoewel Nanaimo klein is, zijn er 4 tot 8 radiostations (afhankelijk van het weer). Helaas maakt het niet veel uit naar welke zender je luistert. Je krijgt steevast dezelfde selectie in roulatie:

  • 4 minuten reclame (met craaaaaaazy deals)
  • 2 nummers ‘adult contemporary’ (lees: zielloze pianodeuntjes)
  • 4 minuten reclame (deze keer met insaaaaaane deals)
  • 2 nummers truck drivin’ country
  • 1 top 40 hitje, in een stijl die vijftien jaar geleden al overgewaaid was in Europa

En binnen die genres hoor je nooit meer dan 2 bekende nummers na elkaar. Het kost zoveel om een bekend nummer te draaien dat je vooral Bkantjes en albumtracks hoort, van B-groepen. Een beetje zoals een Spaanse camping-discotheek in de vroege jaren ’90, maar dan zonder zon en badpakken. En in Spanje kon je tenminste nog de kleine straatjes induiken rond 2u ‘snachts en een zwoele verborgen flamenco sessie vinden. Ik zeg liever niet wat je hier in de kleine straatjes om 2u ’s nachts kan vinden.

Er is een vrije radio die goeie muziek draait, helaas vooral ’s nachts. Overdag zit vol met praatprogramma’s. Alhoewel: er is een operette- en belcanto uurtje!  Dat programma, en de klassieke uitzendingen op de nationale radio (helaas enkel te horen op droge dagen) zijn de enige momenten dat ik de autoradio niet afzet in afgrijzen.

Het kan verkeren, hoewel ik als puber gefascineerd was door alle lagen van Amerikaanse muziek, lijkt veel ervan nu zo hol en zielloos. Heel veel bands die wij als ‘rock’ klasseerden zijn eigenlijk countrybands. En als je dag in dag uit Engels spreekt en hoort, dan valt de magie weg. In Europa zingen we alles mee, omdat we toch geen flauw idee hebben waar de tekst over gaat. Een keer je echt luistert….Vous ne voulez pas savoir.

De remedie? Youtube uitpluizen. Ik herontdek de kwaliteit van veel muziek uit mijn kinder-en tienerjaren. Muziek waar ik wel naar luisterde, maar niet zo wild van was louter omdat het geen Amerikaanse muziek was. Maar herbekijk het optreden van The Radio’s in 1993 op de Grote Markt in Leuven, en je ziet een echte band, met goeie nummers, veel bezieling en overgave. Luister naar Tell Me What It Takes van Soulsister (ooit door de goegemeente in de ban gedaan omdat ze, ooh, technoritmes hadden gebruikt) en je hoort een betere song dan ik hier in twee jaren tijd kon horen.

Ter info, techno is nooit tot hier geraakt. Vrienden, zelfs muzikale vrienden, snappen er hier niets van. Er is hier gewoon geen dansmuziek. In de top 40 hoor je wel eens iets dat de klank imiteert van jaren ’90 rave muziek maar je kan er niet echt op dansen, zelfs niet op en neer springen. Techno heeft de bijklank van drank en pillen, en daardoor een stigma. Je kan in sommige gevallen beter niet zeggen dat je naar discotheken ging in Antwerpen haha. Durf je gabber draaien, dan beland je vast meteen in de cel :).

Best grappig, hoe ik als kind new beat, techno, house, rave, … afkeurde (omdat ik klakkeloos de stijl en mening van mijn ouders imiteerde) maar er stiekem toch gek van was. Hier kan ik, zeker wanneer N naar haar werk vertrokken is, lekker de bassen opzetten en mijn minidiscotheek beginnen.

Wat er ook compleet ontbreekt is zwarte muziek: geen hip hop, geen soul. Enkel de Mariah Carey-variant. Maar geen Soul2Soul, IceT. Zelfs geen Euro-afro, zoals Snap.

Een kleine selectie, voor mede-expats die snakken naar wat Euro-boenk, in haar vele gedaantes:

Wat voor weer is het daar?

De vraag wordt vaak gesteld door familie in Belgë, en wordt vaak gevolgd door een foute voorspelling, die telkens charmeert door haar vastberadenheid.

Het grappige is dat Canada een onmetelijk groot land is, met heel veel verschillende klimaatzones. Terwijl het in Québec vorig jaar in maart 25 graden was, raakten we hier niet boven de 5.
Om nu voor eens en altijd van de gekheid verlost te raken presenteer ik u, tadaa, het klimaat van Nanaimo.

Je kan zeggen dat we hier in een mild regenwoudklimaat leven. Temperaturen gaan zelden lager dan 5 in de winter, en zelden hoger dan 25 in de zomer. Met een regenseizoen van half oktober tot half juli (met een paar pauzes van enkele dagen in de lente), en een droog seizoen van half juli tot half oktober. Negen maanden regen? Zo goed als. Regen, of mist, of dicht bewolkt.  Gezien het altijd vochtig is, kan 5 graden verdraait koud aanvoelen, en tijdens de zomer blijft het altijd klam.

Hoe warm en goed het buiten voelt, hangt af van zon en wind. Sta je in de zon, en uit de wind, dan is het altijd warm. Sta je in de wind, en uit de zon, dan is het altijd koud. De oorzaak is eenvoudig: de wind komt meestal uit het noord-oosten: koude poolwind. En de ozonlaag is hier een pak dunner dan in België, waardoor de UV straling je makkelijker warm houdt.

Vandaag, eind november,  is er voor een keertje zon, en wanneer ik op ons terrasje uit de wind zit, kan ik comfortabel een uurtje mijn boek lezen zonder warme kleren. En in de zomer moet ik vaak om de twee minuten verhuizen om toch maar uit de schaduw te blijven, want dan is het meteen koud.

Het effect van zo’n zonnige dag in het regenseizoen is heerlijk. Tonnen energie, goed geluimd. Ook Suzu is meteen wild, en wil tegelijk op vogels jagen, de poes van de buren bevruchten (wat hij niet kan, gne gne gne) en zich wassen. Je kan de conflicten in zijn kleine hersenpan voelen knetteren, terwijl zijn kleine lijfje spastisch heen en weer springt tussen de verschillende mogelijkheden.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om een Van Rompuy’ken te doen, en een haiku op te dragen aan de dag. Strikt genomen volg ik de regels niet, maar als beginnende dichter geef ik mezelf wat speling.

十一月のあつい日

木からたくさんの鳥がきこえます

くろ猫は元気です