Archive for the ‘Koken’ Category

De smaak van thuis

Vorige maand kervelzaad gezaaid, en vandaag voor het eerst in mijn leven kervelsoep gemaakt.

Buiten moeder´s keuken had ik dat nog nooit gegeten, en het effect is een ware cultuurschok. De smaak van thuis, zo ver weg van huis. N is enthousiast, dus dat smaakt naar meer 😉

Advertenties

Brood door het raam, deel 2

DSC05175.jpgAls het een succes is, zeggen we het ook!

Een hele week en een dag mijn brood om 10u vervangen door deze lekkere onigiri van bruine rijst en groene linzen. Jawel. Geen stinkende pis meer. Geen flauwtes. Veel meer een voldoen gevoel EN…. wat gewicht bijgewonnen! (wie mij kent weet hoe moeilijk dat is).

Volgende stap: een beetje variatie inbrengen. Sommigen krijgen wat zeewier en sesamzaad in het mengsel, sommigen krijgen een zure pruim ofte umeboshi aan de binnenkant.

Als ik dit kan volhouden (heb net de nieuwe stapel gekookt) dan wordt dit een goede zomer!

Brood door het raam, deel 1

Deze laatste maand deed ik iets geks. Ik at brood. Glutenvrij bood.

Hoewel ik wel eens vaker glutenvrije dingen kocht, in tijden van nood, was mijn filosofie toch “waarom namaak brood en namaak koekjes eten, als er echte alternatieven bestaan?” Maar de mens is een gewoontedier en ondanks het rijke aanbod aan voeding-van-over-de-hele-wereldbol in zowat elke supermarkt hier is het vaak te veel werk om iets totaal willekeurigs van het rek te nemen en uit te zoeken wat het is. Of ik het lekker vind. Of het gezond is. Of het in mijn plaatje past.

Maar opeens dus, merk ik dat ik een hele maand elke dag glutenvrij brood zit te kauwen. Mijn ploegbaas maakt een opmerking “alweer chocoladepasta?”. En hoewel zijn opmerking mijn beleg tot doel heeft, doet het een belletje rinkelen over het medium van dat beleg. Mijn urine begint anders te ruiken. Ik krijg meer en meer last van flauwtes tussen twee shifts tijdens de werkuren. En ’s avonds ben ik zo; ontzettend; moe.

Bovendien is het meeste glutenvrije brood eigenlijk echt best rommel. Vol bewaarmiddelen, smaakmakers, synthetische brol. Dure rommel nog wel! En het zelf maken kost ongeveer evenveel, en vraagt een tijdsinvestering die een man die een baby grootbrengt, 10 uren per dag weg is voor z’n werk, groenten kweekt en muziek speelt niet kan opbrengen.

Tijd om er iets aan te doen! Ik ben gek op de Japanse “onigiri” rijstballen. Op reis  door Japan waren ze mijn beste middel van overleven. En, je kan ze maken van bruine rijst. Belangrijk, want altijd witte rijst geeft op termijn voedingstekorten. Hoewel N. op dit moment enkel witte rijst eet (om de maag van kleine Moka nog even te sparen. Jawel jawel, via de moedermelk kan een kind last hebben van de dingen die moederlief eet.) is dit de kans voor mij om mijn portie bruine rijst binnen te spelen.

Lieve lezertjes, hierbij verklaar ik de uitdaging aan mezelf voor geopend! Er is geen glutenvrij brood in huis. En ondergetekende gaat de komende week cold turkey. Mijn alternatief worden onigiri van bruine rijst en groene linzen. Superbonus: je kan die heel makkelijk invriezen! Stay tuned voor deel 2 😀

Geld besparen, “a simple art”

“Don’t judge a book by its cover,” zeggen ze hier. Wie mijn verhaal al een tijdje volgt weet dat ik sinds ik in Canada woon met (veel) minder rondkom dan tevoren. En dat is in stapjes gebeurd. Maar wat ik nu voor mekaar kreeg is toch gene kattepis.

Bij de bibliotheek had ik een geweldig kookboek ontleend: “Japanese Cooking, a simple art”. Helemaal mijn ding. Bovendien voorzien van een prachtige omslag.

japanese_food06-thumb-180x258-2734.jpg

Na drie ontleningen was het me duidelijk dat ik dit boek vaak zou gebruiken, en een kookboek wordt pas nuttig wanneer je er nota’s in kan maken. Dus, aanschaffen die handel.
Dat is an sich al een geweldige stap voorwaarts voor deze kerel: vroeger zou ik het boek gewoon meteen gekocht hebben, zonder het eerst bij de bib te ontlenen.

De zoektocht gaf me echter koude rillingen. Nieuwe en tweedehandse versies van dit boek kosten evenveel, zo’n 70 Canadese dollar. Dat zijn 35 kopjes koffie drie pakken luiers. Behalve eentje. Eentje was te koop voor .. 2 dollar! Dat kan niet, hoor ik u zeggen. Toch wel. Maar het boek had geen mooie omslag meer, enkel de saaie gewone kaft. Mijn brein peinsde zich suf. Toegeven aan mijn oude gewoontes? (De hopen geld die ik uitgaf “om toch maar de hele collectie te hebben” of “de uitgave met de gouden randjes!”…) Of mijn zwaktes te boven komen?

Er was een kleine kans dat capituleren, want de verkoper kon DSC04867.jpgniet garanderen dat het boek echt hetzelfde is. De auteur staat niet vermeld op de gewone kaft, en zelfs de titel is een beetje anders. Maar ik besloot de gok-van-2-dollar te nemen.

En jawel, twee weken later ligt er een fantastisch kookboek in de bus. Voor 2 dollar. (en 15 dollar verzendkosten, auw! Maar die had ik sowieso extra mogen ophoesten bij eender welke andere verkoper.) Dolgelukkig ga ik nu aan de slag, en de kleine dochter heeft drie weken langer propere luiers aan de bibs.

 

Shi-so lovely

De laatste tijd heb ik veel in mijn tuin gewerkt, en er veel plezier uit gehaald. Maar er wel bijzonder weinig over geschreven. Meer en meer merk ik dat alles al eens gezegd is, en ik voel niet meteen de neiging in de zee te plassen.

Maar hier heb ik wel iets fijns ontdekt: Shiso (zeg: sjie-so) ofte perilla met de Latijnse naam. Uit de munt-familie, maar in tegenstelling tot de meeste munten is het een eenjarige. Dat houdt het bazeke niet tegen zichzelf flink te verspreiden. Op vele plekken bij onze zuiderburen de Amerikonders is het een plaag geworden. Maar zolang ik elk jaar vlijtig de bloemetjes afknip zal er hier niemand last van hebben.

De smaak is helemaal niet munt-achtig, maar smaakt eerder naar zeep bloemetjes met een hint van karnemelk. In de Japanse keuken kom je het vaak tegen, en N gebruikt de blaadjes bv op koude tofu.

Ik maak er twee dingen mee: gari (gepekelde gember, voor bij de lunch) en ijsthee.

De gari is een makkelijk extraatje voor bij de lunch, en wie sushi koopt kent het wel: de roze slabbetjes gember. Wat de meeste mensen niet weten, is dat de gember bedoeld is om je smaakzin “op neutraal te zetten” tussen twee soorten rauwe vis, of sushi. Oorspronkelijk had het de roze kleur omdat heel jonge gember uit zichzelf roze wordt bij het pekelen. Maar vandaag is het helaas meestal kleurstof. (Net zoals wasabi in de winkel zo goed als geen echte wasabi bevat, maar vooral veel mierikswortel en mosterd. Niets tegen mierikswortel en mosterd, maar echte wasabi zit tjokvol dingen die goed voor je zijn).

Maar voor wie niet graag betaalt voor beikebah-kleurstoffen is er de truuk om je gember te pekelen met blaadjes shiso. Wordt ie ook mooi roze van, en krijgt net dat beetje meer smaak.

De shiso ijsthee is een fijne recente vondst dankzij het internet. Snel gebrouwen (op een half uurtje is het klaar) zodat ik snel iets te slurpen hebt wanneer door tijdsgebruik geen nieuwe fles gemberbier gemaakt hebt. Over gemberbier gesproken: het is dit jaar zo belachelijk warm dat hij soms al klaar is op enkele uren tijd. Opletten bij het openen van de fles, jongens! Je wil niet, zoals ik, een uur je keuken liggen schrobben omdat de gist in je gemberbier te vrolijk en blij werd van al die warmte.

Ere wie ere toekomt: hier vond ik het geweldig simpele maar heeeeel erg lekkere receptje voor shiso ijsthee: op You Grow Girl, de tuiniersblog van Gaila Trail uit Toronto.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wat je zelf doet…

.. is niet noodzakelijk beter, maar wel boeiend!

Er zijn heel wat dingen in de keuken die je zelf kan maken. Het smaakt veel beter, het is misschien niet goedkoper maar geeft wel veel meer voldoening.

Wat maken wij hier regelmatig zelf?

  • “Dashi”-bouillon voor misosoep, en ook goed voor..
  • ..Ponzu, een Japanse dipsaus
  • Pickles van rapen, bieten, gember (‘gari’) en van kelp (‘kombu no tsukudani’)
  • Gemberbier. Suuuper lekker zelfgemaakt! En heel fijn om te fermenteren voor bubbels hahaha. Veel zachter dan toegevoegde bubbels. Ik heb een maat die speciaal kwam aanbellen om nog wat gemberbier af te snoepen.
  • Deftige koffie: we drinken geen Starbucks of Tim Hortons tenzij bij uitzondering. Je eigen bonen malen is wel het minimum dat je kan doen om goedkoop goeie koffie te drinken.
  • Soyamelk en tofu. N. maakt haar eigen tofu als specialiteit van het huis 🙂 Maar de hoeveelheden soyamelk die we binnenspelen maken het ietwat beheersbaarder om doorgaans de soyamelk te kopen.
  • Marinades. Waarom zou je iets kopen waar een ander voor jou heeft bepaald welke gekke dingen er in zitten? Marineren is eenvoudig en vraagt enkel wat planning.
  • Soyapap, easy peazy
  • Ijsroom in de zomer (van noten en soya) of sorbets

Waar zijn we nog mee aan het experimenteren?

  • Hoisin saus (chinese pindasaus)
  • Pickles van wortels
  • “Bounty” repen
  • Cola

Wat deden we vroeger wel, maar nu niet meer?

  • Energierepen. Ik gebruik geen haver meer,  en de rest van de ingrediënten kan je gewoon los eten (bananen, sinasappels etc)
  • Yoghurt. We eten het niet in zo’n grote hoeveelheden, en er kruipt best wat tijd in.
  • Dadelrepen, om dezelfde reden: alle ingrediënten kan je ook op andere manieren binnen krijgen.

Kruipt er veel tijd in? Jazozeker. Maar gezien we allebei erg veel belang hechten aan goede voeding is het ons volledig waard. Het is ook gewoon een plezieriger manier om je avond door te brengen dan voor de buis te gaan hangen. En veel van het werk wordt ook veel eenvoudiger met oefening. Gezien we stilletjesaan denken aan kinderen (hoooo ho ho, nog niet voor dit jaar!) is het niet meer dan logisch dan dat we hier nu tijd in steken, zodat het bijna vanzelf gaat wanneer de spruiten aandacht gaan opeisen.

De lijst met mogelijkheden is eindeloos, maar je moet wel keuzes maken. Ik steek geen tijd meer in gebak of speciale desserten. Eenvoudige dingen volstaan, wanneer de basiskwaliteit goed is. Ik kies ook resoluut voor Chinese en Japanse gerechten om zo efficiënt mogelijk te blijven. (Wanneer je “exotisch” kookt helpt het om veel saucen en specerijen zelf te maken, anders wordt het een dure hobby. )In de winter komen daar dan Oost-Europese stoofschotels bij 😀 En gezien ik probeer de seizoenen te volgen betekent dat bv geen ijsroom in de winter (duh) maar ook bv dat Mexicaanse rijstschotels maar heel eventjes in het jaar op tafel komen. Dat maakt het speciaal,  iets om naar uit te kijken.

En dat, lieve kijkbuiskindertjes, is de grote clue. Wanneer koken iets is waar je naar uitkijkt, dan is het geen labeur meer.

From Argentina with cheese

Cheese and dulce de batatas

Cheese and dulce de batatas

My father and V. got back from France. V brought hard comté cheese. And what do I happen to have in my fridge? Homemade dulce de batas, a South-American paste/jelly made from sweet potatoes.

They are supposed to be good together. I can confirm that after only one bite!

Give it a try!

お父さんとV.はフランスで休みをしました。V.はチーズをもってきました。

れいぞうこに”Dulce de batatas”がありました。南アメリカのあまいいものわがしです。

かたいチーズとDulceはうまいですうよ。

My recipe* for dulce de batatas:
(Adapted from a recipe without agar. I cannot find the original source anymore, so I am sad I cannot give credit to the original publisher. Thank you for any feedback!)

Ingredients

  • 500 grams of sweet potatoes or yams (according to your taste)
  • 250 ml water
  • 125g sugar (I use rough cane sugar)
  • 1 tsp of lemon juice
  • a pinch of cinnamon and vanilla
  • 2 grams of agar (if you want it to be more jelly-like)

Directions

  • Peel  the sweet potatoes, slice them in 4 parts and cut thing slices
  • Boil those with the lemon juice, water, sugar, vanilla (and agar if you wish) for 30 minutes
  • Add the cinnamon and give those potatoes a good mash!
  • Refrigerate to stiffen.
  • Make slices or blocks or however you like it. Enjoy!

I don’t know how long exactly  it lasts. I usually finish it in a week’s time and it stays in my fridge.

As we say in Dutch: smakelijk!