Archive for the ‘Fun in the sun’ Category

Familiebezoek

Familie op bezoek! Een blij weerzien voor iedereen 🙂 We trekken naar Salt Spring Island en naar de Horne grotten, alwaar we (zonder het bezoek) ook nog een nacht ons tentje opzetten.

Een van mijn grootste angsten was dat de komst van Moka het einde zou betekenen van het avonturieren. Maar hier sie: we duiken samen al de grotten in, en N toont zich een acrobaat van jewelste, om met Moka op de buik over glibberige rotsen te klimmen. Volgende uitdaging: een nachtje met ons drie op de Arrowsmith berg.

Advertenties

Walking in a winter wonderland

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gaan wandelen met Moka en N. Onze eerste keuze, de Extension Ridge is uitgesloten wegens te stijl en teveel ijs. We wandelen met een baby wiebelend in een draagzak op de buik.

Op dan maar naar Morrell Sanctuary. Een (niet eens zo klein) stukje prive natuurreservaat, vlak naast de stad. In mijn herinnering is het erg plat en nat. Maar tot onze vreugde leidt een afdwaling ons naar een rotsige top, heerlijk besneeuwd en met een mooi uitzicht op de Wakesiah, ofte Mnt Benson. Net avontuurlijk genoeg om mijn cabin fever wat in te tomen, verantwoord genoeg om mijn kind niet kwijt te geraken aan de sociale inspectie.

Ik kan niet wachten tot Moka op eigen kracht zulke dingen kan meemaken.

Ammo-nooit-nie

Amme-nooit-ni-gedacht dat Ammonnite Falls hier in Nanaimo nog zoveel verrassingen voor me in petto had. Nu het waterpeil hier in alle rivieren alarmerend laag staat, is het natuurlijk wel het moment der momenten om de stroom na Ammonite Falls bergafwaarts te volgen. Vorige keer kon ik een half uurtje gaan tot in bij een te stijle waterval kwam, en droef terugkeerde.

Deze keer echter zie ik het touw dat gespannen is aan de zijkant. Maar het is geen geschenk der goden, eerder een Griekse tragedie: bij het naar beneden klimmen heb je op een bepaald punt geen steun meer aan je voeten (en het touw leidt je door het water zodat je lekker nat en glibberig bent). Alles gaat 100% op armkracht. Terwijl ik al kermend hang te bengelen en als een bezetene probeer mijn grip niet te lossen vervloek ik alle keren dat ik het heb nagelaten mijn voorarmen te trainen tijdens workouts.

Maar de volhouder wint, al is het maar omdat het enige alternatief bestaat uit naar beneden te vallen op natte rotsen. Ik hijg en grijns en ben blij dat ik nog rondloop. Wat volgt is de uitweg uit de tragedie, naar een heerlijke beloning: een extra uur de rivier volgen, vol prachtige plekjes, langs verlaten bruggen en vergeten grindmijnen, ravijnen met omgevallen bomen als brug, reigers die in de verte hun vleugels kuisen en een Thomas die hier zijn nieuwe ideale plekje gevonden heeft om in alle rust ongestoord een boekje te komen lezen, tai chi te oefenen, of gewoon blij te zijn om in zulk een prachtige wereld te mogen leven.

Enne.. voor diegenen die er al geweest zijn: ik heb het niet over de touwen aan de eerste afdaling, die naar de eerste echte waterval leiden.

Op de terugweg nog een heerlijk nieuw staaltje steenstapelkunst in de Millstone Rivier.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Shi-so lovely

De laatste tijd heb ik veel in mijn tuin gewerkt, en er veel plezier uit gehaald. Maar er wel bijzonder weinig over geschreven. Meer en meer merk ik dat alles al eens gezegd is, en ik voel niet meteen de neiging in de zee te plassen.

Maar hier heb ik wel iets fijns ontdekt: Shiso (zeg: sjie-so) ofte perilla met de Latijnse naam. Uit de munt-familie, maar in tegenstelling tot de meeste munten is het een eenjarige. Dat houdt het bazeke niet tegen zichzelf flink te verspreiden. Op vele plekken bij onze zuiderburen de Amerikonders is het een plaag geworden. Maar zolang ik elk jaar vlijtig de bloemetjes afknip zal er hier niemand last van hebben.

De smaak is helemaal niet munt-achtig, maar smaakt eerder naar zeep bloemetjes met een hint van karnemelk. In de Japanse keuken kom je het vaak tegen, en N gebruikt de blaadjes bv op koude tofu.

Ik maak er twee dingen mee: gari (gepekelde gember, voor bij de lunch) en ijsthee.

De gari is een makkelijk extraatje voor bij de lunch, en wie sushi koopt kent het wel: de roze slabbetjes gember. Wat de meeste mensen niet weten, is dat de gember bedoeld is om je smaakzin “op neutraal te zetten” tussen twee soorten rauwe vis, of sushi. Oorspronkelijk had het de roze kleur omdat heel jonge gember uit zichzelf roze wordt bij het pekelen. Maar vandaag is het helaas meestal kleurstof. (Net zoals wasabi in de winkel zo goed als geen echte wasabi bevat, maar vooral veel mierikswortel en mosterd. Niets tegen mierikswortel en mosterd, maar echte wasabi zit tjokvol dingen die goed voor je zijn).

Maar voor wie niet graag betaalt voor beikebah-kleurstoffen is er de truuk om je gember te pekelen met blaadjes shiso. Wordt ie ook mooi roze van, en krijgt net dat beetje meer smaak.

De shiso ijsthee is een fijne recente vondst dankzij het internet. Snel gebrouwen (op een half uurtje is het klaar) zodat ik snel iets te slurpen hebt wanneer door tijdsgebruik geen nieuwe fles gemberbier gemaakt hebt. Over gemberbier gesproken: het is dit jaar zo belachelijk warm dat hij soms al klaar is op enkele uren tijd. Opletten bij het openen van de fles, jongens! Je wil niet, zoals ik, een uur je keuken liggen schrobben omdat de gist in je gemberbier te vrolijk en blij werd van al die warmte.

Ere wie ere toekomt: hier vond ik het geweldig simpele maar heeeeel erg lekkere receptje voor shiso ijsthee: op You Grow Girl, de tuiniersblog van Gaila Trail uit Toronto.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De tijd inhalen

Zo weinig posts tijdens de zomer had voor een flink stuk te maken met het onwerkbaar traag geworden laptopje dat ik gebruikte. Laatste minuut gekocht in een piepklein tweedehands zaakje in Vancouver in 2013, wegens het ontploffen van mijn goede laptop dankzij de lekker onveilige stopcontacten in het hostel St Clair. Ik kies graag de underdog wanneer ik een slaapplaats zoek in een stad. Maar St Clair mag de gevaarlijke stopcontacten en de dode muizen in de ontspanningsruimte houden. Net als het personeel dat er geen ene moer om gaf. Neh. Take that, slechte karma voor St Clair.

(PS er zijn wel degelijke goede hostels in Vancouver, niet duur en hele goede voorzieningen. De truuk is om niet op “hostel” te zoeken.)

Dankzij een nieuwe laptop weet ik nu eindelijk weer het betekent om een woord te typen en het ook meteen te zien verschijnen op het scherm. Bij deze enkele kiekjes van de voorbije zomer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Notch Hill

Vlak onder Notch Hill, bij Nanoose Bay, ligt een afgezonderd reservaat voor golfers.

Wij verkiezen de charme van de natuur, en gebruiken een vrije voormiddag voor een klim naar de top.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

My secret spot

De (ongewone) hitte en de daarbij  horende veranderde geuren en kleuren brengen herinneringen terug aan China en Okinawa. Ik heb enkele uren te doden tijdens het wachten op een herstelling van de auto. En ik dwaal af tot een plekje dat wel openbaar is, maar waar toch een zweem van mysterie hangt.

Om zonder foto’s toch een beetje te delen wat er gebeurde, ziehier een haiku haha.

Donderend water
is voldoende harmonie
voor de zachte fluit