Brood door het raam, deel 1

Deze laatste maand deed ik iets geks. Ik at brood. Glutenvrij bood.

Hoewel ik wel eens vaker glutenvrije dingen kocht, in tijden van nood, was mijn filosofie toch “waarom namaak brood en namaak koekjes eten, als er echte alternatieven bestaan?” Maar de mens is een gewoontedier en ondanks het rijke aanbod aan voeding-van-over-de-hele-wereldbol in zowat elke supermarkt hier is het vaak te veel werk om iets totaal willekeurigs van het rek te nemen en uit te zoeken wat het is. Of ik het lekker vind. Of het gezond is. Of het in mijn plaatje past.

Maar opeens dus, merk ik dat ik een hele maand elke dag glutenvrij brood zit te kauwen. Mijn ploegbaas maakt een opmerking “alweer chocoladepasta?”. En hoewel zijn opmerking mijn beleg tot doel heeft, doet het een belletje rinkelen over het medium van dat beleg. Mijn urine begint anders te ruiken. Ik krijg meer en meer last van flauwtes tussen twee shifts tijdens de werkuren. En ’s avonds ben ik zo; ontzettend; moe.

Bovendien is het meeste glutenvrije brood eigenlijk echt best rommel. Vol bewaarmiddelen, smaakmakers, synthetische brol. Dure rommel nog wel! En het zelf maken kost ongeveer evenveel, en vraagt een tijdsinvestering die een man die een baby grootbrengt, 10 uren per dag weg is voor z’n werk, groenten kweekt en muziek speelt niet kan opbrengen.

Tijd om er iets aan te doen! Ik ben gek op de Japanse “onigiri” rijstballen. Op reis  door Japan waren ze mijn beste middel van overleven. En, je kan ze maken van bruine rijst. Belangrijk, want altijd witte rijst geeft op termijn voedingstekorten. Hoewel N. op dit moment enkel witte rijst eet (om de maag van kleine Moka nog even te sparen. Jawel jawel, via de moedermelk kan een kind last hebben van de dingen die moederlief eet.) is dit de kans voor mij om mijn portie bruine rijst binnen te spelen.

Lieve lezertjes, hierbij verklaar ik de uitdaging aan mezelf voor geopend! Er is geen glutenvrij brood in huis. En ondergetekende gaat de komende week cold turkey. Mijn alternatief worden onigiri van bruine rijst en groene linzen. Superbonus: je kan die heel makkelijk invriezen! Stay tuned voor deel 2 😀

Advertenties

5 responses to this post.

  1. Wat leuk om en blog te lezen van een Belg die in Japan woont en die glutenvrij eet 🙂 Groeten van een Nederlandse in Duitsland die glutenvrij moet eten.

    Beantwoorden

    • Gegroet mede-expat!
      Snel rechtzetten: ik woon in Canada 🙂 Dat was vanuit deze post niet meteen duidelijk. Getrouwd met een Japanse, en waar we wonen is een grote Aziatische gemeenschap. Vandaar het makkelijk vinden van Japanse, Chinese, FIlippijnse… ingrediënten.
      Veel schrijf ik momenteel niet (baby houdt ons flink bezig) maar ik hoop binnenkort wat te kunnen schrijven over onze huisgemaakte (glutenvrije) miso !
      Viel Spaß, und bis bald 😉

      Beantwoorden

  2. Altijd fijn om urineverhalen van je broer te kunnen lezen, ik wil je niet jaloers maken maareuh… het aspergeseizoen is begonnen hier. Ik daag u graag uit voor een tasje aspergesoep en geuranalyse van je staal nadien 🙂
    Anyway, als je u maar goed voelt en als dat op deze manier is, doen he.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: