Archive for mei, 2016

Brood door het raam, appendix

Mijn fantastische N heeft het systeem nog geperfectioneerd: door er een beetje mochiko (witte kleefrijst) door te mengen worden de onigiri nog veel steviger.

Advertenties

Familiebezoek

Familie op bezoek! Een blij weerzien voor iedereen 🙂 We trekken naar Salt Spring Island en naar de Horne grotten, alwaar we (zonder het bezoek) ook nog een nacht ons tentje opzetten.

Een van mijn grootste angsten was dat de komst van Moka het einde zou betekenen van het avonturieren. Maar hier sie: we duiken samen al de grotten in, en N toont zich een acrobaat van jewelste, om met Moka op de buik over glibberige rotsen te klimmen. Volgende uitdaging: een nachtje met ons drie op de Arrowsmith berg.

Brood door het raam, deel 2

DSC05175.jpgAls het een succes is, zeggen we het ook!

Een hele week en een dag mijn brood om 10u vervangen door deze lekkere onigiri van bruine rijst en groene linzen. Jawel. Geen stinkende pis meer. Geen flauwtes. Veel meer een voldoen gevoel EN…. wat gewicht bijgewonnen! (wie mij kent weet hoe moeilijk dat is).

Volgende stap: een beetje variatie inbrengen. Sommigen krijgen wat zeewier en sesamzaad in het mengsel, sommigen krijgen een zure pruim ofte umeboshi aan de binnenkant.

Als ik dit kan volhouden (heb net de nieuwe stapel gekookt) dan wordt dit een goede zomer!

Brood door het raam, deel 1

Deze laatste maand deed ik iets geks. Ik at brood. Glutenvrij bood.

Hoewel ik wel eens vaker glutenvrije dingen kocht, in tijden van nood, was mijn filosofie toch “waarom namaak brood en namaak koekjes eten, als er echte alternatieven bestaan?” Maar de mens is een gewoontedier en ondanks het rijke aanbod aan voeding-van-over-de-hele-wereldbol in zowat elke supermarkt hier is het vaak te veel werk om iets totaal willekeurigs van het rek te nemen en uit te zoeken wat het is. Of ik het lekker vind. Of het gezond is. Of het in mijn plaatje past.

Maar opeens dus, merk ik dat ik een hele maand elke dag glutenvrij brood zit te kauwen. Mijn ploegbaas maakt een opmerking “alweer chocoladepasta?”. En hoewel zijn opmerking mijn beleg tot doel heeft, doet het een belletje rinkelen over het medium van dat beleg. Mijn urine begint anders te ruiken. Ik krijg meer en meer last van flauwtes tussen twee shifts tijdens de werkuren. En ’s avonds ben ik zo; ontzettend; moe.

Bovendien is het meeste glutenvrije brood eigenlijk echt best rommel. Vol bewaarmiddelen, smaakmakers, synthetische brol. Dure rommel nog wel! En het zelf maken kost ongeveer evenveel, en vraagt een tijdsinvestering die een man die een baby grootbrengt, 10 uren per dag weg is voor z’n werk, groenten kweekt en muziek speelt niet kan opbrengen.

Tijd om er iets aan te doen! Ik ben gek op de Japanse “onigiri” rijstballen. Op reis  door Japan waren ze mijn beste middel van overleven. En, je kan ze maken van bruine rijst. Belangrijk, want altijd witte rijst geeft op termijn voedingstekorten. Hoewel N. op dit moment enkel witte rijst eet (om de maag van kleine Moka nog even te sparen. Jawel jawel, via de moedermelk kan een kind last hebben van de dingen die moederlief eet.) is dit de kans voor mij om mijn portie bruine rijst binnen te spelen.

Lieve lezertjes, hierbij verklaar ik de uitdaging aan mezelf voor geopend! Er is geen glutenvrij brood in huis. En ondergetekende gaat de komende week cold turkey. Mijn alternatief worden onigiri van bruine rijst en groene linzen. Superbonus: je kan die heel makkelijk invriezen! Stay tuned voor deel 2 😀