Archive for februari, 2016

Als het goed is, zeggen we het ook

Het is een Vlaamse uitdrukking, maar eigenlijk niet zo Vlaams… Wanneer ik een Vlaming “goed bezig” hoorde zeggen, betekende dat vaak het tegenovergestelde. Ik kan nog veel meer voorbeelden geven, maar liever gooi ik het over een andere boeg: even de loftrompet afsteken over mijn gastland.

Hoewel ik elke dag sakker en foeter op mijn stad / mijn provincie / mijn gastland wil ik deze dingen toch even in het zonnetje zetten:

  • Het verkeer is veel rustiger, en zelfs met veel 16jarigen op de baan best wel veilig. Veel kruispunten hebben geen lichten, enkel de “gentlemen’s rule”: wie eerst kwam (en stopte) mag ook weer eerst vertrekken.
  • Veel meer plees. Elke grote winkel heeft ze, vaak helemaal aan het begin. En vaak met eentje met een goede uitklaptafel om luiertjes te verversen. Nooit hoef je hier half beschaamd naar de personeels-wc te vragen.
  • Koffie / thee en de kleine honger. Zo veel makkelijker om een goede thee of koffie te vinden. Je moet niet tot 19u wachten eer restaurants zich goed genoeg voelen om open te gaan. Zoveel keuze in kwaliteit en prijs. In mijn herinnering is er in Vlaanderen enkel een cafe voor bier (met nootjes), een bistro met microgolfoven-spaghetti of Een Restaurant. Neen, ik ben blij met de ruime keuze.
  • Vriendelijkheid. Ook al vind ik veel Canadezen een beetje platte pannekoeken, ze zijn wel vriendelijk, en meestal nog gemeend ook.

En nog een uitsmijtertje:

Gisteren ochtend een wandelingetje gemaakt met de dochter, om la mama enkele uurtjes extra slaap te gunnen. Heerlijke pre-lente! Vlakbij is een oud parkdomein waar nu een appartementsgebouw gebouwd wordt. De ontwikkelaars zijn zo wijs geweest alle grote bomen te laten staan. Zo kan ik aan Moka laten zien hoe volwassen ceders, cypressen, en wilgen er uitzien.

Onze wandeling neemt ons langs de winkelstraat, waar net iedereen de deuren opent. Voel me net in een Britse jeugdserie hehe. Twintig oude blanken staan aan te schuiven voor de deur van het casino. Kunnen niet wachten om hun geld te verbranden. Evenveel mensen staan aan te schuiven voor de deur van de bibliotheek. Kunnen niet wachten om de hele dag te vergooien op het internet of te pitten in de sofas hun hersenen te doen vollopen met de kennis van de wereld.

We klimmen nog even langs Nob Hill, en langs de stammen van machtige Garry eiken zien we een glimp van verre baaien, eilanden en bergen.

Allez, ik zie dat toch allemaal. Moka ziet enkel de binnenkant van haar oogleden, en misschien fijne dingen in haar dromenland.

Geld besparen, “a simple art”

“Don’t judge a book by its cover,” zeggen ze hier. Wie mijn verhaal al een tijdje volgt weet dat ik sinds ik in Canada woon met (veel) minder rondkom dan tevoren. En dat is in stapjes gebeurd. Maar wat ik nu voor mekaar kreeg is toch gene kattepis.

Bij de bibliotheek had ik een geweldig kookboek ontleend: “Japanese Cooking, a simple art”. Helemaal mijn ding. Bovendien voorzien van een prachtige omslag.

japanese_food06-thumb-180x258-2734.jpg

Na drie ontleningen was het me duidelijk dat ik dit boek vaak zou gebruiken, en een kookboek wordt pas nuttig wanneer je er nota’s in kan maken. Dus, aanschaffen die handel.
Dat is an sich al een geweldige stap voorwaarts voor deze kerel: vroeger zou ik het boek gewoon meteen gekocht hebben, zonder het eerst bij de bib te ontlenen.

De zoektocht gaf me echter koude rillingen. Nieuwe en tweedehandse versies van dit boek kosten evenveel, zo’n 70 Canadese dollar. Dat zijn 35 kopjes koffie drie pakken luiers. Behalve eentje. Eentje was te koop voor .. 2 dollar! Dat kan niet, hoor ik u zeggen. Toch wel. Maar het boek had geen mooie omslag meer, enkel de saaie gewone kaft. Mijn brein peinsde zich suf. Toegeven aan mijn oude gewoontes? (De hopen geld die ik uitgaf “om toch maar de hele collectie te hebben” of “de uitgave met de gouden randjes!”…) Of mijn zwaktes te boven komen?

Er was een kleine kans dat capituleren, want de verkoper kon DSC04867.jpgniet garanderen dat het boek echt hetzelfde is. De auteur staat niet vermeld op de gewone kaft, en zelfs de titel is een beetje anders. Maar ik besloot de gok-van-2-dollar te nemen.

En jawel, twee weken later ligt er een fantastisch kookboek in de bus. Voor 2 dollar. (en 15 dollar verzendkosten, auw! Maar die had ik sowieso extra mogen ophoesten bij eender welke andere verkoper.) Dolgelukkig ga ik nu aan de slag, en de kleine dochter heeft drie weken langer propere luiers aan de bibs.

 

Geluk zit in een klein boekje

Altijd fijn om post te krijgen uit Belgenland, maar vorige week zat er toch iets geweldigs in de bus. De oude collega’s van de jeugddienst (en gezondheidspromotie, ja ja Ben 😉 ) maakten een ABC boek voor onze kleine spruit, vol met gein van onze oude avonturen. Bedankt rakkers! Wanneer de kinderen allemaal groot zijn en we onze midlifecrisissen overleefd hebben dan gaan we weer op avontuur!

EN gezien ze dat duidelijk tijd en moeite heeft gekost, hebben ze maar meteen extra post bijgestoken voor het komende jaar. Zo kunnen we envelopjes openen voor Moka’s verjaardag, Suzu’s verjaardag en nog veel meer. En ook eentje voor… “nurfdag”? Ik heb geen flauw idee! Wie kan helpen?

En de pinnemuts? Onze lieve buurvrouw die graag breit maakte een kabouter van Moka. N. moest even nadenken wat een kabouter ook alweer was. Met mijn welbedoelde uitleg ging ze aan het googelen, en slaakte een kreet van verontwaardiging. “Onze Moka is zo geen lelijk ding!” Gelukkig volstond een snelle blik om het misverstand recht te zetten, en de brave Gimli uit Lord of the Rings op haar scherm te vervangen door een echte boskabouter.