Twee maal expatverhalen

Hoewel dit een blog is van een Belg in het buitenland, schrijf ik relatief weinig “expat” verhalen. Maar hier toch twee.

The lambada? That´s the forbidden dance!

Voor de eerste keer in vijf jaren zie ik een uitnodiging voor een open cultureel festival vanuit de Snuneymuxw natie. Voor de niet-ingewijden: de oorspronkelijke bevolking van oa het gebied waar onze stad Nanaimo ligt.
Niet alleen ben ik door het dolle heen dat er zo’n festival *is*, Moka kan ook mee!
Natuurlijk is dat buiten het volume van de drums gerekend. N offert zich moedig op, en houdt Moka op een afstand die de decibels genoeg doet afzwakken.
De dansers en zangers komen zijn van de Gwa’sala-‘Nakwaxda’xw natie, helemaal op het noorden van het eiland.
Wat gebeurt is fascinerend. In het begin zie ik jongeren die bijna allemaal zwaarlijvig zijn. Ze moeten voor elke dans op een briefje kijken. De ceremoniemeester leest beschrijvingen voor vanop het schermpje van zijn telefoon. Alle ingrediënten voor een cynicus om eens goed te lachen.
Maar dan beginnen er dingen door te sijpelen. De ceremoniemeester verduidelijkt dat hij normaal gezien enkel zingt. Maar omdat hun echte ceremoniemeester er niet bij kan zijn, heeft hij beschrijvingen doorgestuurd naar de telefoon van zijn plaatsvervanger. Ik hoor dat de jongeren een eerste generatie nieuwe dansers zijn. Na twintig jaren zonder instroom. Wie van ons zou durven in een vreemde cultuur onze traditionele dansen gaan laten zien? Goed wetende dat je ze nog niet helemaal onder de knie hebt, maar er is nu eenmaal niemand meer die het beter kan? Goed wetende dat je zwaarlijvig bent? Wie van ons durft, zonder de beschermende vleugels van een Genootschap of van een Universiteit een oude traditie oppakken en leven inblazen?
Een van de zangers laat weten dat, toen hij jong was, er geen zangers meer waren. Wie wilde dansen, moest maar een cassette opzetten. En we weten allemaal hoe `goed´ cassettes klonken in de jaren 80.
Voor iedereen in de groep is dit de eerste keer dat ze zo ver kunnen reizen. Dankzij het budget van het festival. Met “ver” moet je even denken dat ons eiland zo groot is als België. Buiten schoolreizen is er geen mogelijkheid om ver weg te gaan.
Bij elke dans krijgen de zangers en dansers nu meer zelfvertrouwen. Bij de laatste dans wordt iedereen uitgenodigd, en een grote groep mensen uit publiek dans mee. Mensen van de Snuneymuxw, blanke Canadezen, oud en jong.
Na de laatste dans spreekt een oudere Snuneymuxw man spontaan de zangers en dansers toe, dankt hen, en herinnert iedereen er aan dat onder de Canadese wetgeving deze dansen zelfs verboden waren tot 25 jaren geleden. Verboden.

Bij de Santa op schoot

Ik zou uren kunnen doordrammen over het verschil tussen Sint Niklaas en Santa Claus. Maar dat hebben anderen al genoeg gedaan.
Tijdens een kopje thee vraagt een buurvrouw of ik al ben langsgeweest voor een foto bij Santa Claus. “Dat is niet echt iets waar ik veel belang aan hecht,” zeg ik. Ze is toch nog te jong om te beseffen wat er gebeurt.
“Maar het draait helemaal niet om jou, jongen! Het gaat om haar reactie binnen een aantal jaren wanneer je haar die foto toont!” Wanneer we in de buurt van het shoppingcenter zijn, zwicht ik en besluit aan te schuiven voor het plezier van la petite merveille, toekomstige tijd. Santa Claus trekt grote ogen bij de deze kleine meid. Als goede ouders laten we wat afstand, maar toch fluistert Santa ons toe: “Je weet toch dat het eigenlijk jullie zijn, die mij een geschenk geven?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: