Omgekeerde gulzigheid

Jarenlang kon je me elke zaterdag in Brussel of Mechelen vinden. Soms voor een optreden, soms om uit te gaan. Vaak in een museum. Maar meestal hing ik rond in de boekenwinkels, bij de platenboeren of de videospelletjesmarchands. Tijdens de busrit naar huis zat ik al in blijde verwachting te kwijlen. En eenmaal thuis dook ik dan zo snel mogelijk in de nieuwe aanwinsten, terwijl de rest van de wereld aan mij voorbij ging. Het gevolg is een overdosis aan spelletjes, hypergevoeligheid aan muziek en een complete burn out qua films. Ik heb er gewoon te veel van gehad.

Het omgekeerde is nu het geval. Als ontspanning wil ik deze zondag even de stad induiken, rustig in boeken snuffelen en misschien een plaatje opleggen. Maar ik kan het niet meer. Ik zie een kwaliteitsfilm die ik echtentechtig goed vond, maar de 6 dollar (4 euro) is “te duur”.  Er zijn 1001 cd’s die elke niche vullen die ik maar wil vullen, maar ik voel me schuldig omdat ik te weinig oefen op de mandoline thuis. Ik fiets langs het enige fijne café terug naar huis, maar ik kan me er niet zonder schuldgevoel in een zetel laten zakken.

Plichtsbesef kan verlammend werken. Ik zie enkele groenten in de tuin die verpieterden omdat ik niet genoeg water gaf. Maar in plaats van de volgende keer gewoon wel wat meer aandacht te geven, krijg ik zin de hele tuin te laten verwilderen.

Ik vermoed dat de nabije komst van een nieuw familielid heel veel gekke dingen uithaalt met mijn hersenen. Van alle dingen die ik kan doen om me zo goed mogelijk voor te bereiden, is het allerbelangrijkste: zoveel mogelijk nutteloze hobbies en bezigheden dumpen, en mij 100% laten gaan in de ene die overblijft.

We zien wel. Waarschijnlijk moet ik dit helemaal herschrijven na de komst van de koter 🙂

Advertenties

2 responses to this post.

  1. Posted by Helena on september 15, 2015 at 7:07 am

    Hoi broer
    Ik denk dat volledig opgaan in één iets niet gezond is. Eerder balans vinden tussen wat je graag doet, wat je moet doen en wat je zou willen doen. Bij mij verlamt dat laatste me het meest. Bij jou lijkt het eerder dat je alles ook echt heel goed, grondig en uitgebreid wil doen. Misschien moet je die groententuin niet moedwillig laten verwilderen, maar het kan ook geen kwaad als dat gebeurt. Je wereld zal weldra een belangrijke prioriteit krijgen, een kindje is een te koesteren geschenk. Maar als je daar goed voor wil zorgen, in een goede relatie met het mamaatje/uw lieve vrouw, dan moet je jezelf ook een ‘verwilderde moestuin’ gunnen denk ik. Snap je wat ik bedoel?

    Beantwoorden

  2. Nah, we kunnen alles tegelijk, en alles zal perfect zijn waha!

    Ik begrijp je helemaal! t’Is ook allemaal een kwestie van perceptie. Naomi heeft tonnen boontjes en worteltjes geoogst, maar omdat ik die niet zelf klaargemaakt heb zijn ze “onzichtbare oogst”, en het daagt pas na een tijd hoeveel er goed ging.

    Leven is een kunst, balans (blijven) vinden een van de hoofd-vaardigheden.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: