Archive for augustus, 2015

Omgekeerde gulzigheid

Jarenlang kon je me elke zaterdag in Brussel of Mechelen vinden. Soms voor een optreden, soms om uit te gaan. Vaak in een museum. Maar meestal hing ik rond in de boekenwinkels, bij de platenboeren of de videospelletjesmarchands. Tijdens de busrit naar huis zat ik al in blijde verwachting te kwijlen. En eenmaal thuis dook ik dan zo snel mogelijk in de nieuwe aanwinsten, terwijl de rest van de wereld aan mij voorbij ging. Het gevolg is een overdosis aan spelletjes, hypergevoeligheid aan muziek en een complete burn out qua films. Ik heb er gewoon te veel van gehad.

Het omgekeerde is nu het geval. Als ontspanning wil ik deze zondag even de stad induiken, rustig in boeken snuffelen en misschien een plaatje opleggen. Maar ik kan het niet meer. Ik zie een kwaliteitsfilm die ik echtentechtig goed vond, maar de 6 dollar (4 euro) is “te duur”.  Er zijn 1001 cd’s die elke niche vullen die ik maar wil vullen, maar ik voel me schuldig omdat ik te weinig oefen op de mandoline thuis. Ik fiets langs het enige fijne café terug naar huis, maar ik kan me er niet zonder schuldgevoel in een zetel laten zakken.

Plichtsbesef kan verlammend werken. Ik zie enkele groenten in de tuin die verpieterden omdat ik niet genoeg water gaf. Maar in plaats van de volgende keer gewoon wel wat meer aandacht te geven, krijg ik zin de hele tuin te laten verwilderen.

Ik vermoed dat de nabije komst van een nieuw familielid heel veel gekke dingen uithaalt met mijn hersenen. Van alle dingen die ik kan doen om me zo goed mogelijk voor te bereiden, is het allerbelangrijkste: zoveel mogelijk nutteloze hobbies en bezigheden dumpen, en mij 100% laten gaan in de ene die overblijft.

We zien wel. Waarschijnlijk moet ik dit helemaal herschrijven na de komst van de koter 🙂

Advertenties

Ammo-nooit-nie

Amme-nooit-ni-gedacht dat Ammonnite Falls hier in Nanaimo nog zoveel verrassingen voor me in petto had. Nu het waterpeil hier in alle rivieren alarmerend laag staat, is het natuurlijk wel het moment der momenten om de stroom na Ammonite Falls bergafwaarts te volgen. Vorige keer kon ik een half uurtje gaan tot in bij een te stijle waterval kwam, en droef terugkeerde.

Deze keer echter zie ik het touw dat gespannen is aan de zijkant. Maar het is geen geschenk der goden, eerder een Griekse tragedie: bij het naar beneden klimmen heb je op een bepaald punt geen steun meer aan je voeten (en het touw leidt je door het water zodat je lekker nat en glibberig bent). Alles gaat 100% op armkracht. Terwijl ik al kermend hang te bengelen en als een bezetene probeer mijn grip niet te lossen vervloek ik alle keren dat ik het heb nagelaten mijn voorarmen te trainen tijdens workouts.

Maar de volhouder wint, al is het maar omdat het enige alternatief bestaat uit naar beneden te vallen op natte rotsen. Ik hijg en grijns en ben blij dat ik nog rondloop. Wat volgt is de uitweg uit de tragedie, naar een heerlijke beloning: een extra uur de rivier volgen, vol prachtige plekjes, langs verlaten bruggen en vergeten grindmijnen, ravijnen met omgevallen bomen als brug, reigers die in de verte hun vleugels kuisen en een Thomas die hier zijn nieuwe ideale plekje gevonden heeft om in alle rust ongestoord een boekje te komen lezen, tai chi te oefenen, of gewoon blij te zijn om in zulk een prachtige wereld te mogen leven.

Enne.. voor diegenen die er al geweest zijn: ik heb het niet over de touwen aan de eerste afdaling, die naar de eerste echte waterval leiden.

Op de terugweg nog een heerlijk nieuw staaltje steenstapelkunst in de Millstone Rivier.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In Leuven in het zo plezant

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En als je me niet gelooft dan moet je maar eens luisteren naar de Kadril van Kampenhout.

Als deel van twee weekjes in Belgie (wat drie weken reizen betekent) gaan we op stap in Leuven, en ontdekken de fantastische abdij Ter Park. Bedankt aan alle vrienden en familie voor het vrijmaken van de tijd! Tot gauw!

Shi-so lovely

De laatste tijd heb ik veel in mijn tuin gewerkt, en er veel plezier uit gehaald. Maar er wel bijzonder weinig over geschreven. Meer en meer merk ik dat alles al eens gezegd is, en ik voel niet meteen de neiging in de zee te plassen.

Maar hier heb ik wel iets fijns ontdekt: Shiso (zeg: sjie-so) ofte perilla met de Latijnse naam. Uit de munt-familie, maar in tegenstelling tot de meeste munten is het een eenjarige. Dat houdt het bazeke niet tegen zichzelf flink te verspreiden. Op vele plekken bij onze zuiderburen de Amerikonders is het een plaag geworden. Maar zolang ik elk jaar vlijtig de bloemetjes afknip zal er hier niemand last van hebben.

De smaak is helemaal niet munt-achtig, maar smaakt eerder naar zeep bloemetjes met een hint van karnemelk. In de Japanse keuken kom je het vaak tegen, en N gebruikt de blaadjes bv op koude tofu.

Ik maak er twee dingen mee: gari (gepekelde gember, voor bij de lunch) en ijsthee.

De gari is een makkelijk extraatje voor bij de lunch, en wie sushi koopt kent het wel: de roze slabbetjes gember. Wat de meeste mensen niet weten, is dat de gember bedoeld is om je smaakzin “op neutraal te zetten” tussen twee soorten rauwe vis, of sushi. Oorspronkelijk had het de roze kleur omdat heel jonge gember uit zichzelf roze wordt bij het pekelen. Maar vandaag is het helaas meestal kleurstof. (Net zoals wasabi in de winkel zo goed als geen echte wasabi bevat, maar vooral veel mierikswortel en mosterd. Niets tegen mierikswortel en mosterd, maar echte wasabi zit tjokvol dingen die goed voor je zijn).

Maar voor wie niet graag betaalt voor beikebah-kleurstoffen is er de truuk om je gember te pekelen met blaadjes shiso. Wordt ie ook mooi roze van, en krijgt net dat beetje meer smaak.

De shiso ijsthee is een fijne recente vondst dankzij het internet. Snel gebrouwen (op een half uurtje is het klaar) zodat ik snel iets te slurpen hebt wanneer door tijdsgebruik geen nieuwe fles gemberbier gemaakt hebt. Over gemberbier gesproken: het is dit jaar zo belachelijk warm dat hij soms al klaar is op enkele uren tijd. Opletten bij het openen van de fles, jongens! Je wil niet, zoals ik, een uur je keuken liggen schrobben omdat de gist in je gemberbier te vrolijk en blij werd van al die warmte.

Ere wie ere toekomt: hier vond ik het geweldig simpele maar heeeeel erg lekkere receptje voor shiso ijsthee: op You Grow Girl, de tuiniersblog van Gaila Trail uit Toronto.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De tijd inhalen

Zo weinig posts tijdens de zomer had voor een flink stuk te maken met het onwerkbaar traag geworden laptopje dat ik gebruikte. Laatste minuut gekocht in een piepklein tweedehands zaakje in Vancouver in 2013, wegens het ontploffen van mijn goede laptop dankzij de lekker onveilige stopcontacten in het hostel St Clair. Ik kies graag de underdog wanneer ik een slaapplaats zoek in een stad. Maar St Clair mag de gevaarlijke stopcontacten en de dode muizen in de ontspanningsruimte houden. Net als het personeel dat er geen ene moer om gaf. Neh. Take that, slechte karma voor St Clair.

(PS er zijn wel degelijke goede hostels in Vancouver, niet duur en hele goede voorzieningen. De truuk is om niet op “hostel” te zoeken.)

Dankzij een nieuwe laptop weet ik nu eindelijk weer het betekent om een woord te typen en het ook meteen te zien verschijnen op het scherm. Bij deze enkele kiekjes van de voorbije zomer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Upkeep

Wie al eens (strategie) videospelletjes speelt kent vast het concept van Upkeep:

Hoe meer soldaatjes en kazernes je bouwt, hoe duurder alles wordt. Het is een manier om balans te houden tussen spelers, zodat een speler niet domweg heel veel geld pompt in een massale horde soldaten om zo de tegenspelers te overrompelen. Je word gedwongen om tactischer te spelen.

Vreemd genoeg vinden de meeste gamers dit concept best fair, terwijl de echte-wereld-versie van Upkeep (meer belastingen voor wie meer verdient) de haren overeind krijgt bij iedereen die belastingen betaalt.

Ik vertel niets nieuws, maar ik merk wel in een virtuele, abstracte, context mensen in staat zijn meer flexibeler te denken dan wanneer hun dagelijkse gangetje verstoord lijkt te worden. Mijn fantastische zus, een lokale politica, wordt vaak geconfronteerd met het niet-in-mijn-achtertuin-syndroom. Ik begrijp haar frustratie.

Swinging London

Laatst was ik in Londen.

Na een dagje rondhossen merk ik dat iedereen, echt iedereen, lijkt op iemand die ik al ken. Alleen houden mensen in de hippe straten van een grote stad zich zo verschrikkelijk hard bezig met hun hipheid dat ik bijzonder hard terugverlang naar ons eiland. Het woord “fake” heb ik al jaren niet gebruikt, maar vandaag haal ik graag mijn adolescentenwoordschat even boven.