Archive for februari, 2015

Drie maal cultuurschock

Een

Je staat in de rij bij de toko. Of hier: de mega-Aziatische supermarkt. De rekkenvullers en iedereen die achter de schermen werkt hebben allemaal een duidelijk Aziatisch uiterlijk. Aan de kassa? Skone Blonde Meiskes. Kwestie van de bange blanke klanten niet af te schrikken.

Ik ben er ondertussen aan gewend dat de kassa-juffrouw mij vraagt wat ik in m’n winkelmandje heb. Ze werken misschien al drie jaren in de winkel, maar weten nog altijd niet wat je kan koken met shii-take, citroengras, zoete rode bonen en sesamzaad. Om maar enkele dingen op te noemen die er relatief gewoon uitzien.

Maar gisteren vroeg de dame: “Wat is dit? En wat doe je er mee?” bij het zicht van… een prei.

Twee

Ons droogrekje voor de afwas was flink oud, en de plastic schotel die het water opvangt begon nogal smoezelig te worden, ondanks vele verwoedde schrobbeurten. Geen paniek, we kijken een tijdje rond en vinden een perfect goed nieuw “gewoon” model, met een metalen schotel. Lekker veel plek voor al onze borden.

Enkel… wij koken meestal pan-Aziatisch, wat betekent dat er geen borden aan te pas komen, en elke dag wisselen N en ik puzzeltips uit om onze vele schoteltjes en kommetjes hoger, veiliger en beter te stapelen. Er bestaat waarschijnlijk wel ergens een ultiem best systeem, maar tot het eerste dure stuk erfgoed sneuvelt blijven N en ik puzzelen.

Drie

Ik werk. Hard. Met andere hardwerkende mannen om me heen. Verontschuldig ons dat we ondertussen praten over de dingen des levens. Ik kwam te weten dat besnijdenis voor jongens hier een standaardhandeling is.

Wil ik dus dat mijn eventueel-later-ooit-geboren-zoon niet nodeloos verminkt wordt, dan moet ik de verlossingsarts van te voren te pakken krijgen, hem / haar diep in de ogen te kijken en overtuigen dat als ze dat durven uithalen met Mijn Kindje, de wraak van Thor, Allah en Krishna tezamen niet niet tot de enkels zal komen van de Toorn van Thomas.

Ik stond er zelf van versteld, dat ik in een halve seconde zoveel kwaadheid door me heen voelde vloeien. Hoe Durven Ze? In mijn ogen een volstrekt nutteloze ingreep, die gebeurt “omdat het de gewoonte is”. Mijn allerbeste vriendin (toevallig ook dichte familie van mij) schreef me onlangs over haar kwaadheid bij onze onverschilligheid bij de besnijdenis (dus verminking) van nog zovele meisjes in Afrikaanse landen. Hoewel we het over twee verschillende gradaties hebben, voel ik met haar mee. Jammer dat we als mens nog steeds niet De Gewoonten overstijgen. We blijven enggeestige gevangenen van hoe we toevallig zijn opgevoed.

Bonus (Om te eindigen met een vrolijke noot, ofte een borrelnootje? 🙂 )

Ik moet terugdenken aan een bezoekje aan het Chinese restaurant, jaren geleden. In de kindertijd, jawel.

Onze lieve pater familias is een aardige man van de wereld, maar niemand zal hem ooit verwarren met Jan de Groenteman. Maar die avond in het Chinese restaurant wilde hij zijn beste beentje voorzetten, en was oprecht geïnteresseerd in de groenten die op tafel kwamen. Hij ontdekte een onbekend stukje op een uithoek van zijn bord, en vroeg de lieve (100% echte) Chinese dame, “Zeg, dat was lekker. Wat is het precies?”
“Dat is laap,” antwoorde de dame vriendelijk.
“Ah, en is dat iets uit China?” vroeg vader met volle gusto.
“Neen, dat is iets van hiel.”  *

* Echt gebeurd, ik was erbij en hoorde het met mijn eigen oren. 🙂