Archive for november, 2014

Wanneer de puzzel past

Heerlijk wanneer dingen in hun plooi vallen.

Vandaag lekker aan het koken (al improviserend, dat is zeldzaam) met gedroogde bloesems van de tijgerlelie. Ik bekijk het pakje nog eens, en denk dan bij me eige, hoe durreft een mêns vandoag de dag nog kindere te krijge?*

Tijgerlelies groeien hier in het wild (zowat in heel Noord-Amerika) maar dit pakje komt uit China. Waarschijnlijk tjokvol pesticiden en met een licht genereuse houdbaarheidsdatum. In een lekker krakend plastic zakje dat er gewoon om smeekt om nog 907 jaar in de oceaan te mogen ronddobberen en lekker de maag van een albatros vol te kunnen proppen. De enige verzachtende omstandigheid is dat het om een gedroogd product gaat, zodat je relatief veel voedingswaarde koopt in verhouding met de afgelegde kilomters van het gewicht.

Elke dag terwijl ik eet staat er een boek over inheemse planten vlak voor mn neus. En ik maar grote plannen maken over een tuin helemaal in harmonie met inheemse soorten. En grote woorden spreken over een kleinere ecologische voetafdruk en het vermijden van plastic.

De keuze is snel gemaakt. N en ik bestellen een lokale, eetbare variant tijgerlelies, gaan die lekker in de tuin ploffen en dan binnen een jaartje heerlijk smullen. Alle voordelen op een rijtje:

  • Geen benzine nodig om dit lekkers tot op ons bord te krijgen
  • We zullen de scheutjes eten wanneer la mama natura beslist dat het hét moment is. Lekker uitkijken naar seizoensgroenten dus 🙂
  • Met de helft die we niet zullen oogsten zullen de bijtjes dan weer blij zijn
  • En die bijtjes zorgen dan weer voor lekker blauwe bessen, frambozen, zalmbessen en huckleberries
  • Nul komma nul afval
  • En we houden de inheemse flora op peil

N en ik zijn er allebei even enthousiast over, en ik prijs mezelf gelukkig getrouwd te zijn met een zielsverwant.

In eenzelfde adem bedenk ik me dat dat exact dezelfde voordelen zijn voor de rozenstruiken die ik binnenkort in de aardkorst ga wurmen. Lekker rozebottel oogsten voor veel vitamine C (want sinaasappeltjes zullen flink duurder worden nu Californië stilaan zo droog wordt als goede sherry.)

En we spuiten nog een extra metafysisch laagje slagroom op dit verhaaltje. Grote Plannen kunnen loslaten en gewoon de deur opendoen wanneer de gelegenheid aanklopt, dat is exact wat ik in praktijk probeer te brengen vanuit de Tao Te Ching en de inspiratie van de eerste Boeddha. Lovely!

*  U heeft mijn volledige begrip als de referentie aan het Schaep met de vijf poten aan u voorbij gaat 🙂

Advertenties

Nein, der kleine Thomas ist nicht tot

De klachten beginnen binnen te lopen..
“Ewel, valt er niets te vertellen misschien?”

Het is inderdaad flink stil op deze blog.

Hoofdoorzaak? Ik heb een hekel aan foto’s nemen, verkleinen, uploaden, yadiyadiya.
Er zijn natuurlijk manieren om dat sneller te doen gaan, maar ik heb geen zin om me die meester te maken.

Dan maar een kort, lekker ouderwets, tekstueel stukje non-fictie 🙂

Deze week werk ik zes maanden in de plantenkwekerij. En voor de eerste keer in meer dan drie jaar hoef ik nu niet mijn boeltje bijeen te pakken en weer te verhuizen naar de andere kant van de wereld. Dat is een heel vreemd gevoel. Stabiliteit.
Tegelijk is het regenseizoen hier ook begonnen, en dat vertaalt zich in veel werk rond het huis, maar eerder onzichtbaar.
* De groentetuin is uitgebreid maar ligt er nu natuurlijk kaal bij.
* We gaan de woonkamer flink onder handen nemen, maar voorlopig ziet’ie er nog net zo uit als tevoren.
* Ik heb hopen boompjes gered van de composthoop op het werk, en er de schaar ingezet. Binnen drie jaren hoop ik enkele bonsai te kunnen tonen die de moeite waard zijn.
* Muziekgewijs begint er iets op zn plaats te vallen, maar het zal nog repeteren zijn tot de lente.

En zo voort… Weinig spectaculairs, en veel geduld nodig 🙂

Maar…… wanneer het de moeite waard wordt dan zijn jullie de eersten om dat te weten te komen, liefste wordpress-buis-kindertjes.

En nu, oogjes dicht, en snaveltjes toe.