Alle goeie dingen komen per drie

(Ter herhaling voor verdwaalde Googleaars: deze blog is vooral bedoeld voor vrienden en familie. Vind je hier toch wat leerrijks dan is dat een bonus!)

Ziezo, de Grote Oversteek zit er weer op. Niet la Grande Traversée, maar die andere: weer naar Nanaimo, British Columbia.

Deze keer met papieren voor lange tijd. Hoe lang? Geen kat die het weet.

Voorlopig zit ik dus weer op dit eiland, en daar gaan we het beste van maken. Want wat de uitdagingen ook worden, alvast 1 ding is erop verbeterd: ik kan eindelijk weer elke (bijna) avond naast N. liggen snurken. Dus er was energie voor …

…De Drie Geweldige Dingen

  • De keuken is eindelijk niet meer pimpelpurperpaars! Opeens ben ik niet meer misselijk, ziet alles er proper uit, zie ik mijn rommel tenminste staan en lijkt de tuin wel een schilderij door de ramen. Ik kan niet geloven dat we in het vorige anderhalve jaar in Nanaimo geen enkele keer de moed gevonden hebben.
  • Een grasmaaier! Zo eentje die je moet duwen. Hard labeur, dat is zeker, maar het is fijn dat je ook op zondag lekker kan staan zweten. Eindelijk komt de jungle stilaan onder controle (al is ‘de natuur onder controle krijgen’ als doel al net zo onhaalbaar als het idioot is).
  • Een fiets! Jongens en meisjes, lieve heersbeestjes nog aan toe, wat is me dat een plezier! Opeens kan ik met de fiets tot aan Bowen Park, daar een beetje aan de fitness toestellen hangen, stukje joggen langs de rivier en weer verder fietsen. En jawel jawel, ik ontdek nieuwe corridors van groen, en zelfs een geheim plekje waar je me deze zomer (niet, hihi) zal kunnen vinden. Zelfs boodschappen doen wordt een stuk aangenamer.
    De scooter is al best handig, maar geeft toch niet de flexibiliteit van een fiets.

Kleine bonusjes en hoeraatjes:

  • Eerste keer van de grond op een (glutenvrije) pizza gebouwd.  Als de hond zo lelijk, maar heerlijk gesmuld.
  • Een lokale slang is vriendjes geworden met ons bonsai boompje.
  • Misschien hoort het toch bij de drie hoofdzaken, maar het was niet zo gepland: mijn eerste Canadese gitaar! De eerste goeie, akoestische, gitaar die ik zelf betaal. Gek he, voor een man van 33. Maar het heeft al geloond, N. haalt de ukulele boven en we organiseren de eerste familiale jamsessie in ons huisje.

En wat staat er op het programma?

  • Een grote uitdaging: zien dat ik toegelaten word in de opleiding tuinbouw (dat is niet te vergelijken met Belgische opleidingen, waar “je inschrijven” niet meer dan een formaliteit is. Neeneen, interviews en de hele reutemeteut komen er aan.
  • Ondertussen een nieuwe baan zoeken
  • Kippen houden! Samen met de buren/eigenaars gaan we vier kippen (in leven proberen te) houden
  • En fijn om naar uit te kijken: de trek langs de Haslam hangbrug, en de plannen voor een eerste keer naar de top van Mount Arrowsmith.

Zo, nu hop naar de volgende stukken administratieve rompslomp en avonturen!

 

 

Advertenties

2 responses to this post.

  1. Posted by Depaa on mei 13, 2014 at 8:05 pm

    Als de slang de passie preekt, boer pas op je kippen (oud Vlaams spreekwoord)
    Onze schoondochter is zowaar nog knapper geworden en de poes mag er ook wezen.

    Beantwoorden

  2. Posted by mama on mei 21, 2014 at 7:58 am

    Depaa heeft het oud Vlaams spreekwoord als veramerikaniseerd door de vos te vervangen door de slang.
    Prachtige beelden, blije mensen en aangenaam te lezen verhalen, dit wijst er op dat jullie heel gelukkig zijn.
    Zoals één van je vrienden zei: ‘je kan een goed schrijver worden’, maar dat ben je al lang maar enkel bekend in beperkte kring.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: