Archive for maart, 2014

La Grande Traversée au pays de Chimay

In Henegouwen ben ik nog niet vaak geweest. Ik herinner me een optreden met Los Venturas in een oude toren in de buurt van Tournai, maar dat is het dan ook.

Gelukkig is het nooit te laat om een streek te leren kennen. M’n maat R. en ik trekken onze stapschoenen aan en gaan met de rugzak rondtrekken en kamperen langs het traject van La Grande Traversée in de buurt van Chimay. Het eerste lange-afstandswandeltraject in Wallonië waar je kan bivakkeren onderweg.

Eerste experiment met zelf je eten drogen. Experiment geslaagd! Al is vier dagen na mekaar dezelfde linzenstoofpot toch iets teveel van het goede.  We ontmoetten niet veel andere Wild Boys op dit traject, wel twee fijne Fransen uit de buurt van Amiens die ook zo nodig even weg moesten uit de gekke realiteit.

Hoogtepunten:

  • de Fondry des Chiens (spelonken in de buurt van het al even mooie Nismes).
  • het superdrukke enige restaurant in Lompret (de Rivièra en de dijk in Knokke zijn er niets bij) .
  • Rufus de hond en zijn twee West-Vlaamse vrienden.
  • Onder goedkeurend oog van de stamgasten in Nismes een wafel tekenen met krijt omdat de lokale cafébaas niet gespeend is van veel grafische voeling.
  • Cafébaas Séb die, wanneer R. hem vraagt of hij sigaretten verkoopt, antwoord van niet maar er dan speciaal voor mijn compagnon voor naar de winkel rijdt.

Het parcours volgt een stuk van de GR125, maar de twee routes zijn niet identiek. Zonder je te willen vervelen moet ik toch met je delen dat we beiden verschoten hoe mooi het was, hoe vriendelijk de mensen ginds zijn, en hoe makkelijk je afstanden slecht kan inschatten.

Bedankt aan bivakzone.be voor de eerste informatie rond dit traject.

Vier stramme kuiten, veel kopjes koffie, slapeloze nachten en gesnurk later: hierbij de foto’s!
(de laatste foto is bij thuiskomst: fietsrace in de straat op zondag!)

ベルギーの南へいい森があります。

友達と四日中Chimayのちかくでさんぽしました。

テントをもってきました。さっしんどうぞ。

 

Advertenties

Top five

Het internet staat er vol van: “top tien meest walgelijke taarten”, “de zes meest weerzinwekkende venerische ziektes” of “top drie redenen waarom je vandaag je ontslag moet geven”.

Naja. Ik maakte genoeg lijstjes voor mezelf vroeger. Vandaag wil ik er toch eentje publiek maken. Gisterenavond de eer had erbij te zijn op het optreden van King Khan and the Shrines in de Vooruit in Gent. Een bijna religieuze ervaring. Ik dacht bij mezelf, “dit is een van de vijf beste optredens die ik ooit heb gezien”. En tot mijn verbazing wist ik ook nog welke de andere vier dan wel waren.

Bij deze, de officiële lijst van Vijf Beste Optredens Ooit:

  1. Los Banditos (DE) in de buurt van Herentals. Met een nagelnieuwe drummer die de band geen minuut rust gunde, en zorgde voor een bislijst die langer was dan de set. Heb het plezier gehad de Banditos verschillende keren aan het werk te zien, en ze werden maar beter en beter.
  2. Pine Box Boys (USA) in de Bromfiets in Boortmeerbeek. Na ze het jaar ervoren gezien te hebben in Schaarbeek kende ik hun nummer van buiten en kon ik ze woord voor woord meebrullen in Boortmeerbeek, tot groot jolijt van de zanger.
  3. Bee Dee Kay and the Rollercoaster (FR), voetbalkantine in Zoutleeuw. Wild, vettig, gevaarlijk, ongelooflijk ranzig en oh zo scheurend. Ik vermoed dat deze band spontaan in brand geschoten is is tijdens hun laatste optreden.
  4. Ray Collins’ Hot Club (DE) in Callela, Spanje, tijdens een meerdaags rock’n’roll festival. Ik wist niet dat dit nog kon, zo’n grote bezetting die zo wild te keer kan gaan en toch stijlvol blijft de hele tijd. Heb ze daarna nog teruggezien in Teuven (Limburg) en Sint-Niklaas. De sax stopt nooit met scheuren.
  5. King Khan and his Shrines (CAN/DE). Huilen van plezier. De King schonk mij van zijn whiskey en ik zal nooit meer dezelfde zijn. Mijn maat A. kreeg de bottine van een crowdsurfer tegen het voorhoofd, maar dat was geen hinder voor de lol.

From Argentina with cheese

Cheese and dulce de batatas

Cheese and dulce de batatas

My father and V. got back from France. V brought hard comté cheese. And what do I happen to have in my fridge? Homemade dulce de batas, a South-American paste/jelly made from sweet potatoes.

They are supposed to be good together. I can confirm that after only one bite!

Give it a try!

お父さんとV.はフランスで休みをしました。V.はチーズをもってきました。

れいぞうこに”Dulce de batatas”がありました。南アメリカのあまいいものわがしです。

かたいチーズとDulceはうまいですうよ。

My recipe* for dulce de batatas:
(Adapted from a recipe without agar. I cannot find the original source anymore, so I am sad I cannot give credit to the original publisher. Thank you for any feedback!)

Ingredients

  • 500 grams of sweet potatoes or yams (according to your taste)
  • 250 ml water
  • 125g sugar (I use rough cane sugar)
  • 1 tsp of lemon juice
  • a pinch of cinnamon and vanilla
  • 2 grams of agar (if you want it to be more jelly-like)

Directions

  • Peel  the sweet potatoes, slice them in 4 parts and cut thing slices
  • Boil those with the lemon juice, water, sugar, vanilla (and agar if you wish) for 30 minutes
  • Add the cinnamon and give those potatoes a good mash!
  • Refrigerate to stiffen.
  • Make slices or blocks or however you like it. Enjoy!

I don’t know how long exactly  it lasts. I usually finish it in a week’s time and it stays in my fridge.

As we say in Dutch: smakelijk!

Don’t it always seem to go…

…That you don’t know what you’ve got ‘til it’s gone?

Niet in mijn geval!

Mijn laatste weken in België zitten boordevol fijne momenten, en ik geniet helemaal van wat mijn dorp en huis te bieden heeft. Een greepje uit de goede ervaringen?

  • Dankzij het vele elimineren is mijn kamer nu op 1-2-3 gekuist. En ik geniet daar zéér zeker van. Is het dan jammer dat ik binnenkort niet meer in die kamer leef? Neen, want ik neem de moed mee om ook in Canada nog meer rommel buiten te bonjouren.
  • Op 1 dag tijd waanzinnig veel gedaan: met de fiets naar Mechelen langs het kanaal. Vanop het pad kan je de olifanten en flamingo’s van dierenpark Planckendael zien. Op het kanaal mensen aan het kayakken. Op de weg terug het nieuwe mountainbikeparcours van Hofstade ontdekt. En dat natuurlijk 2 keer rondgereden, ook al had ik “maar” een citybike, “maar” gewone kleren en oeh…. geen zonnebrilletje! Later nog verder fietsen door bos en veld, en een nieuw verborgen kapelletje en een “nieuw” kasteel ontdekt. Dan iets eten met de familie aan een zonnige vijver en de laatste zon meepikken al noseridend op mijn longboard (op wielen, bien-sur).
    Is het dan niet jammer dat ik binnenkort niet meer in Kampenhout woon? Mo ba nin. Wat ik meeneem is de spirit van ontdekken en proberen. En de vaste overtuiging dat mijn eerste aankoop in Canada een goede fiets wordt. Ik weet al welk parcours ik ermee ga bedwingen.
  • Bijna 25 jaar heb ik in dorp gewoond, en heb sinds +- 2004 de “buitenmicrobe” te pakken. Vorig jaar pas ontdekte ik het geweldige Silsombos. Het mooiste stukje natuur in mijn gemeente, en al die jaren van niets geweten.
    Is het dan niet jammer dat…
    Welzeker niet! Er valt nog zoveel te ontdekken! Ook al moet ik mijn plannen voor Taiwan, Indonesië en de Filippijnen in de koelkast steken, het zou te stom zijn om tijdens de Canadese jaren te zitten kniezen terwijl waarschijnlijk heel wat moois al onder mijn neus ligt.

Life 2.0, here I come!

 

Daar is de lente

Jaahaahaa!!! Laat de zon maar komen! 16 graden begin mei, met zon en geen wind? Voor zo’n dag teken ik meteen. De padden vinden het al net zo fijn als ik.
Goed moment om nog eens te luisteren naar Mojave 3!

Nazdrovje

Gisteren gekookt voor vrienden. Russische bietensoep ofte borsjst, en goulash (Hongaars, maar alla).

Het herinnert me er aan dat met al wat er vandaag op de Krim en in Oekraïne gebeurt. Het is zo makkelijk om tijdens deze dagen te vergeten dat het telkens om mensen gaat. Het is zo makkelijk om de een of andere groep mensen aan te duiden als De Slechterikken. Dat is lekker makkelijk. Moeten we niet teveel nadenken.

Vriendschappen zijn een van de beste antistoffen voor dat vergif van vooroordelen en haat.

Mijn tante heeft vrienden in Oekranië. Ik heb een vriendin uit Rusland. Nazdrovje, en dat de rust snel mag terugkeren voor iedereen.

De juiste keuze

Wanneer je verhuist naar een plek die over de oceaan ligt, dan heb je maar twee mogelijkheden: afscheid nemen van je spulletjes, of je als er als een maniak aan vastklampen. Je moet jezelf wel overtuigen dat “het beter is” om afscheid te nemen van dingen, maar het blijft toch iets onzekers.

Tot je van mensen berichten krijgt dat ze die versterker van jou, die microfoon van jou, dat handboek van jou, die set glazen van jou (etc etc) wel degelijk hebben kunnen gebruiken.

Ik ben geen anti-materialist. Sommige spullen zijn nodig om ons leven wat peper en zout te geven.

Maar dingen hebben een ziel (al is het maar omdat wij er een ziel aan geven), en ze willen gebruikt worden. Niet liggen te verpieteren in je kast.