Archive for februari, 2014

Scherven brengen geluk

DSC03765Vorig jaar rond deze tijd kocht ik een zwart theepotje. Klein en fijn. Het overleefde exact een jaar in ons huis.

Een overijverige echtgenote was klaar om de scherven in de vuilbak te gooien, wat mij de verschrikkelijk zware taak gaf om haar duidelijk te maken dat het eigenlijk wel een heel duur theepotje was (en een kans verdient om hersteld te worden) zonder haar met een verschrikkelijk schuldgevoel op te zadelen. Dankjewel aan alle lesgevers communicatie van wie ik ooit iets heb mogen leren!

Ofwel ga ik het herstellen met eenvoudige lijm, ofwel probeer ik een goedkoop “faux”kintsugi-stijl herstel setje. De mentale uitdaging wordt om dit potje (in klei uit Yixing) te herstellen, wetende dat het nooit meer bruikbaar zal zijn. (lijmen en epoxys zijn helaas te giftig, en de echte lakwerk-lijmen peperduur). Wordt vervolgd!

(Kintsugi? Googelen maar! )

The eye of the beholder

IMG-20140118-WA0000Langs de ene kant neigen mensen om dieren te anthropomorfiseren (bestaat dat woord wel?) en maken we in onze fantasie een verhaal over “meneer de kat die een afspraakje gehad heeft met mevrouw de kat van de buren”.

Langs de andere kant zijn we heel goed in het negeren van de diepere karaktereigenschappen van dieren, net omdat we enkel zoeken naar menselijke eigenschappen.

Omdat we weigeren te investeren in het ontdekken van de echte aard van een dier (net als in onze eigen aard, eigenlijk) missen we waarschijnlijk veel. Onderzoekers hebben jarenlang geprobeerd om chimpansees onze taal te leren, en kwamen tot de conclusie dat apen niet kunnen spreken. Een onderzoekster die helemaal niet met taal bezig was, maar een open geest had, merkte op een dag dat ze uit de geluiden van chimpansees het verschil kon opmerken tussen klanken voor verschillende soorten fruit.  Als dat geen taal is..

Ter illustratie onze zwarte huisgenoot, Suzu.  Wat zie jij in zijn ogen? Uiteindelijk zien we enkel onszelf in een ander.

Winterdagen, winterschatten

Het waterzonnetje terwijl ik het opgewarmde eten naar binnen werk
Suzu solidair binnen schuilend
Een kop vol snot, en de vrouw aan het werk
500 kopjes gemberthee om af te wassen

Maar kijk, er zijn overal mirakeltjes..

Ik probeer even mandoline te spelen, maar mijn hele lijf zegt “oooehhhh, neen, dat gaat voor teveel koppijn zorgen”
Maar de banjo ernaast, hoewel in staat tot veel meer decibels, die lonkt.
En helpt mij een eerste liedje te schrijven sinds… 2010?

En om te eindigen een leuke paradox: via de Belgische radio (Klara) ontdek ik goede Noord-Amerikaanse muziek.

(zoeken maar op youtube : The Roches – Hammond Song, en Linda Perhacs – Hey Who Really Cares)