Archive for december, 2012

De boog kan niet altijd gespannen staan

Maar vreemd genoeg is het beter om een echte boog wel onder spanning te houden.

Het hangt er van af welk type, in mijn geval een ouderwetse recurveboog. Alles is beter dan de boog in een hoek te zetten, daar gaat hij van doorbuigen. De mijne hing meestal aan de muur. Lekker veilig, dacht ik. Tot ik, in een laatste vlaag van ‘laat ik alles hier wel goed achter?’ nog wat opzoekingswerk deed. En mijn boog hing niet goed, want hij raakte de muur, terwijl hij volledig vrij moet kunnen hangen aan de pees.

Ik hou niet van gaten boren in de muur (daarom maakte ik mijn muziektoren). En ik probeer ‘iets gaan kopen’ als laatste oplossing te zien. Liever duik ik de opslagplaats in, op zoek naar overschotjes om een oplossing in mekaar te knutselen.

Het resultaat: een prototype booghouder (ik noem hem de ‘De booghand, Mark I’), met wat isolatieschuim en restjes hout.

DSC02296 DSC02297

Advertenties

Tea for N

N wint nooit eens wat. Dat zegt ze zelf, tenminste. Maar vorige zomer liet ze haar naam achter op een kaartje in de theeboerderij in de Cowichan vallei. En jawel, mevrouw’s naam prijkt deze winter als winnaar van een handgemaakte theepot. Pottenmaakster Magrit Nelleman (eut Zweuden) piept als een enthousiast kuiken: ‘ik wist dat jij hem ging winnen!’ Blijkbaar waren er flink wat kapers op de kust, maar N heeft de trofee mee naar huis 🙂 Voor mij is dat is weer iets extra’s om af te stoffen en al bibberend proberen niet te laten vallen 😉

De theeboerderij doet het verder heel goed, al heeft een kudde herten een deel van de theeplanten opgevreten. Tijd voor een hond, zou ik zeggen. Een hele grote.

Tegen de muur

‘Tegen de muur’ was de favoriete straf van juffrouw Rita in het zesde leerjaar. Teveel kabaal? Tegen de muur! Aan de fietsen zitten knoeien tijdens de speeltijd? Tegen de muur! Huiswerk op tijd klaar? Tegen de.. oh neen, kus van de juffrouw en een bank vooruit!

Hier in 2012, eindelijk actie in huis! Na bijna twee jaren van kijken naar een spuuglelijk paarse* keuken krijg ik N zo ver de handen uit de mouwen te steken en er iets aan te doen.Eerste werk is een deel betegelen, kwestie van makkelijker te kuisen, beetje warmte isolatie en het maakt het toch net ietsje knusser. De huisbazin geeft me veel moed door keer op keer te benadrukken dat haar (toen) elf jaar oude dochter hun hele keuken vakkundig heeft betegeld. Dat zorgt voor uitdaging 🙂 Als een elfjarige het kan… Het angstzweet breekt me uit. Geen enkele man wil z’n gezicht verliezen door een mislukte klus in het huis.

Maar de dag begint goed. Na een extra stevig ontbijt vliegen we er in. Ik ben vrolijk en blij te merken dat mijn vrouw hard werkt, niet zeurt en een oog voor afwerking heeft. De afwerking zal ik aan haar en de buren moeten overlaten, we moeten even wachten op een natte zaag voor de tegeltjes aan de randen en rond de electriciteitsdoosjes. Wanneer ik terug kom in de zomer, is het tijd de overblijvende stukken muur heerlijk te overkladden.

*Noot: in het Japans is paars ‘murasaki’ (むらさき) en het is geen toeval dat ‘murasaki’ klinkt als ‘meurend zakje’… Bah wat een foeilelijke kleur.

Het sneeuwde

’s Nachts. ’s Ochtends was alles al verdwenen, dus ik ben blij met deze nachtelijke kiekjes. Jawel, het kan wel degelijk sneeuwen hier.

DSC02288 DSC02290

Scooter winterklaar

De scooter staat op stal. Sowieso voor december tot midden februari. Maar ik zal een tijdje het land uit zijn, dus doe ik het meteen grondig.

Hierbij, gratis en voor niets, een korte gids voor leken die hun scooter even achter moeten laten:

  1. Vul je brandstoftank aan met stabilisator olie, zo breekt je benzine niet af. Alles goed schudden, even rijden, en dan tot het randje vullen. Zo voorkom je luchtbellen in de gastank. Lucht veroorzaakt condensatie, en dat is… water in de tank.
  2. Nummerplaat inleveren (jeuj! Krijg 80 dollar terug omdat ik hem niet verzekerd laat, en hij is meteen verzekerd tegen diefstal tijdens de ‘stal’maanden.)
  3. Batterij er uit, helemaal opladen en opbergen op een niet al te koude plaats. (Tip: zet je batterij nooit op een betonnen vloer, maar bv op een houten plankje). Voor de snelle jongens die niet veel afweten van scooters: neem een foto van de kabels VOOR je alles losrukt.
  4. Beschermhoes erover, aanspannen om te voorkomen dat de wind ermee aan de haal gaat.
  5. Tot slot: extra slotje. Men weet maar nooit… Mijn vrouw zou ik haar slaap wel eens durven joyriden.

DSC02246 DSC02247 DSC02248 DSC02249 DSC02251 DSC02252

Frisse adem

Terwijl N ligt te dutten spring ik nog even de wagen in voor een korte wandeling aan Neck Point. Een beetje strandjutten en rotsklauteren en we kunnen er weer tegen.

Daifuku

Die, fucker? Neen, daifuku. Japanse (licht) zoete cakejes van rijstmeel. Met zelfgemaakte zoete rode bonenpasta (anko) als vulling. Best veel werk, dus ik begrijp waarom de meeste Japanners liever de kant-en-klare versie kopen in de ‘konbinia’ (kort voor convenience store). Hier kan je ze kopen bij Fairway, de ‘exotische’ supermarkt (hoewel ik meer een fan ben van T&T, maar die hebben we hier in Nanaimo niet).

Ze slaan wel aan bij gasten, zelfs bij onze restaurant houdende vrienden 🙂 Oef!

N maakt macha, want de truuk is: door de bittere thee smaken de snoepjes zoeter dan ze eigenlijk zijn.

Daarnaast maak ik meer en meer Chinees eten. Hoewel het ietsje meer werk is (maar niet zooo veel) heb ik er veel plezier in veel verschillende potjes tegelijk te maken. Mijn dik kookboek moet ik binnenkort hier laten, maar ik herinner me een Indonesisch en een Marokkaans koekboek die liggen te wachten in mijn oude kamer.

Blijft ook hier: DE keukenschort der keukenschorten. Een erfstuk van mijn vader. N zal er even op moeten passen voor mij. Ik hoop hem later nog door te geven aan de erfgenamen.