Tienerjaren ingehaald op de weide

Tijdens mijn tienerjaren was ik te zwaar hooikoortspatient en te sociaal geremd om van zomerfestivals te kunnen genieten. Ik moet zowat de enige persoon in mijn dorp geweest zijn die nooit op de weide van Werchter kwam. Al kon ik de bassen wel horen tot in mijn slaapkamer Later heb ik wel een stukje ingehaald door op enkele festivals te spelen met Los Venturas, maar dat is natuurlijk een ander perspectief.

Veel festivals zijn er niet op dit eiland, dus ik grijp de kans om naar het Lighthouse Bluegrass festival te gaan in Qualicum Bay. Voor de niet-ingewijden: bluegrass is een genre van Amerikaanse countrymuziek dat veel overnam van oude Engelse en Ierse dansmuziek. Het is lange tijd ‘de’ muziek van het Appalachen-gebergte geweewet, en is sinds de jaren 40 meer en meer het countrygenre bij uitstek voor virtuose muzikanten. Het is heel erg traditioneel, kom bv niet met een electrische gitaar aanzetten of ze lynchen je.

N moet werken, dus ik experimenteer met de Greyhound bus. Gaat lekker vlot, en ik moet zeggen dat ik een grote fan blijf van openbare lange afstandsbussen. Al is het een half wonder dat ze überhaupt bestaan in autogek Noord-Amerika.

Het festival is nog maar aan de tweede jaargang toe, maar het lijkt erop dat de formule sterk genoeg is om te blijven bestaan. Veel oude mensen maar geen rednecks. En veel jonge nouveau-hippies die nooit geleerd hebben te dansen, en maar wat op en neer huppelen op zichzelf. Er zijn veel traditionele dansen die hier passen, maar het deel van het publiek dat ze zou kennen, zit weggezakt in te dutten in de vele klapstoeltjes. Bijna iedereen kampeert ter plekke. Afijn, kamperen betekent hier je immense motorhome meenemen. Ik ben letterlijk de enige die het festival binnenwandelt, en de enige met alleen een tent.

De gemiddelde leeftijd van de festivalgangers, bandleden en organisatoren moet 60 jaar zijn. Beste Schueremans, dit is het echte rimpelrock.

De bands zijn goed tot heel erg goed, ook amateurbands spelen strak en met veel passie. Maar de echte actie speelt zich niet voor het podium af. De meeste festivalgangers zitten rond hun kampeerwagen te jammen. Bijna iedereen heeft instrumenten bij. Maar de meeste tijd breng ik door bij oude collega Casey, die een mini winkeltje heeft opgezet voor Tom Lee Music. Tot mijn afgrijzen heeft hij een instrument bij dat verdikke heel dichtbij Het Ultieme Instrument komt. een oude mandola. Klinkt heerlijk, speelt heerlijk. Ik tokkel urenlang weg, en tot mijn grote verstomming komt er niemand me vragen op te houden.

Heel wat bands komen rond de winkeltjes opwarmen, en spelen vaak wilder en gedurfder dan op het podium. Een gitaarbouwer die een eigen standje heeft wordt waanzinng wanneer zijn favoriete band in zijn standje komt opwarmen. “Heb je foto’s? Heb je er?” Zijn week kan niet meer stuk. Een andere instrumentenbouwer heeft sigarenkist-gitaren bij. Dit soort instrument was het eerste echte blues-instrument in de VS. Hij verkoopt er een pak, en zelfs de professionele muzikanten zijn ervan onder de indruk.

Hoewel ik water, thee, fruit, groenten en havermout bijheb (en een vuurtje natuurlijk) hoort er ook festivalvoedsel bij. Tot mijn verbazing is de koffie de naam koffie waard. Ook al kost het belachelijk veel, ik geniet ervan. De warme hap is een geval apart. Na een eerste lunch (zalmbrochettes, quinoasalade, rode bieten en kikkererwt-frieten) daagt me dat dit geen typische festivalkost is. Ik vraag een businesskaartje. De naam van de mede eigenaar is…. op en top Vlaams? “Are you… Belgian by any chance?” Jawel, de uitbater is van ‘Biggenaat’. Al enkele jaren heeft hij hier zien gourmet-festivalkraam en cateringservice. Ze wonen dichterbij Victoria, waar genoeg mensen wild zijn van hun keuken.

Het andere cateringkraam, een Oekraniër, moet voorbarig afbreken en naar huis terugkeren om onvermelde dringende redenen. Het frietenkraam gaat pas de volgende dag open. Gevold, opeens zijn hopen oude, landelijke, compleet vastgeroeste Amerikanen verplicht bij De Belg te gaan eten. Ze trekken ogen, ze snappen het niet. Hun smaakpapillen schreeuwen het uit: `dit is geen Amerikaanse kost! Maar het is eigenlijk wel lekker….’.

Wanneer ik op de eerste avond terugwandel naar de tent hoor ik overal jams.  Het duurt geen vijf minuten eer ik zelf met de buurman en zijn broer aan het spelen ga. Nog geen vijf minuten verder en er duikt een banjospeler op. Het is magie! Magieeee, zeg ik u. Die nacht steekt een zware windstorm op, en vanuit mijn tent kan ik zowat elke jam om de beurt volgen, afhankelijk vanuit welke richting de nieuwste windvlaag kwam. De volgende ochtend hoor ik dat de laatste jam pas om 5u uitstierf.

Het weer is kantjeboordje. Telkens dreigt het te gaan strontregenen, maar het gebeurt nooit. De temperaturen zijn helaas koud. Een muzikant grapt `Blij dat maart eindelijk hier is!’. Naarmate de avonden vorderen zie ik meer en meer mensen met Zuidamerikaanse wollen truien rondhuppelen. Hoewel er veel hippies zijn, lijken alle truien toch wel heel verdacht veel op mekaar. Dan merk ik dat de glimlach van de verkoopster in het Zuidamerikaanse standje breder en breder wordt naarmate de avond vordert.

Enige griezelige noot: er zijn wel degelijk een paar foute jongens op het festival. Een band speelt laat op de avond een deuntje op de viool dat blijkbaar erg populair moet geweest in de vroegere Confederate States. Ze bedoelen er niets slechts mee (het is een gewoon populair instrumentaaltje) en een van hun bandleden is zelfs een Afro-Amerikaan. (Redelijk uniek in country, laat staan bluegrassmuziek). Maar de man naast mij grijnst me aan en zegt dan, terwijl lichtjes in zijn ogen dansen, `kan je niet zo het zuidelijke leger de stad zien binnenmarcheren?’ Beuh… ik moet een paar stappen opzij zetten van deze griezel.

De enige andere niet Schoon Brave Blanke die ik op het festival zie is een zangeres en banjospeelster van Chinese ouders. Ik hoor toch flink wat gemor `dat dit geen echte bluegrass is…’ Jammer maar helaas, er is nog werk aan de winkel.

Na het laatste nummer van de laatste avond komt de ploeg organisatoren het podium op, gewapend met instrumenten. Een heerlijk valsgezongen “y’all come” sluit de avond af. Dit festival draait helemaal op jongbejaarde vrijwilligers (ach, alles dat de moeite waard is de bestaan draait hier in Canada op vrijwilligers) en ze stralen meer energie uit dan je op de meeste Belgische festivals bij mekaar kan tellen.

Wanneer ik de laatste ochtend terugwandel naar de busstop (halte kan ik het niet noemen, er is zelfs geen signalering) wil ik nog snel een tweede ontbijtje soldaat maken in het kleine snackbarretje langs de baan. Slechte gok. Het halve festivalterrein zit hier al een half uur op het ontbijt te wachten. Ik ben koppig en bestel toch iets te eten. Mijn uur voorsprong wordt een kwartier achterstand, de tijd begint te dringen en ik moet noodgedwongen het eten naar binnen zwelgen. Dan looppbas naar de busstop. Wanneer ik even later het licht briljante idee heb de busmaatschappij op te bellen met de vraag of de bus op schema is, krijg ik te horen dat hij, zoals gewoonlijk blijkbaar, een half uur te laat is.

Gelukkig pikt een andere festivalganger me op met zijn busje, en beland ik een uur te vroeg terug thuis.

Smaakt naar meer!

Advertenties

3 responses to this post.

  1. Posted by lieve on juli 9, 2012 at 12:10 pm

    Over banjo’s gesproken: ik heb de oude banjo afgegeven bij de moeder van Sebastien. Zij vertrok ’s anderdaags naar Frankrijk bij het jong gezinnetje. Ze hebben alle 3 een dikke kus van mij meegekregen.

    Beantwoorden

  2. Posted by Depaa on juli 9, 2012 at 3:28 pm

    Was die kerel van “Biggenaat”? Die is ook ver van huis. En hoe vond hij het leven op Vancouver eiland?

    Beantwoorden

  3. Jeuj! Met Sébastien mail ik regelmatig over planten kweken 🙂 Hij is iets ambitieuzer dan ik, heeft flink wat exotische planten staan. Niet alles lukt, en dan vloekt hij wel eens haha.
    De man op de foto van het eetkraam is idd van Buggenhout, naar school geweest in Mechelen (Coloma). De wereld is klein. Hij is heel tevree hier, al gaan ze mss weer reizen wanneer de kinderen uit het huis zijn.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: