Great Scots! Trekken door Cape Scott

Vanaf dag 1 op Vancouver Eiland wist ik dat ik de het noorden ervan wilde zien. Nanaimo is de tweede grootste stad, en ten noorden van hier zijn enkel kleinere steden en dorpjes. De noordwestelijke kaap is een groot natuurreservaat (Cape Scott Provicial Park), en twee weken geleden begon ik ervan te dromen er naar toe te trekken. Zonder N is het echter niet makkelijk om uit Nanaimo te geraken. Enkel de Greyhound bussen verbinden sommige steden. Groot was mijn verbazing toen N zei “oh ik zal meegaan”.

Na het lange afzien in Strathcona vorig jaar deden we er alles aan om lichter gepakt te zijn. Lichter vuurtje (bedankt, Janina!), nieuwe slaapzak voor N, ultralicht eten (maar wel veeeel), eenpersoonstent voor ons tweeën etc.

We hebben ongelooflijk veel geluk met het weer. De westkust krijgt normaal gezien elke dag regen, maar we hoeven er enkel de eerste dag van te proeven. De regen die vorige week viel heeft jammer genoeg wel haar sporen nagelaten. De meeste paden zijn een dikke modderpoel. Hoewel er stukken boardwalk zijn. verstevigde planken die boven de modder moeten uitsteken, spenderen we toch meer tijd in de modder dan erboven. Het zoeken en klauteren met de kilo’s op de rug is een uitdaging, maar doenbaar.

We hebben maar vier dagen, en moeten de vuurtoren en de ruines van een oude Deense nederzetting achter ons laten. Deense nederzetting? Eind 19e eeuw bood Canada aan Denen aan om zich hier te vestigen. Maar als snel werd duidelijk dat de Denen zich cultureel wilden afzonderen. De federale regering wilde een tweede Québecq vermijden, en maakte het de pioniers niet makkelijk. Met als voornaamste hindernis het ontbreken van een landweg naar hun dorp. De nederzetting kon zich alleen over zee bevoorraden, en de meeste pioniers gaven al snel op. Later probeerde een nieuwe groep mensen het opnieuw in de San Joseph baai, in het zuiden van het park, maar het was hetzelfde lot beschoren door het gebrek aan een weg.

We volgen de lange, best saaie weg langs de oostkust van het eiland. Langs vele kleine stadjes, die mij eerder doen denken aan dorpjes in Namen en Wallonië dan aan Canada. Dan door het houthakkersdorp Holberg. Een griezelig leeg dorp, met een postkantoor en een saloon. Een saloon waar je als vreemde of als vrouw maar beter niet naar binnen gaat. Er is een school, hoewel er geen kinderen te zien zijn. Er is een sportveld dat bestaat een een meter verroest hek en gras. Wanneer het bosbouwbedrijf hier zou weggaan zijn de dagen van dit dorp op 1 hand geteld.

Dan verder holderdebolderen over de overharde baan (de vering van onze wagen is op een uur tijd twee jaar ouder geworden) en langs een vreemde “schoenenboom”.

Wij slapen een eerste nacht aan Eric Lake, in het midden van de jungle. Hoewel we beren hebben gezien vanuit de wagen, had ik weinig schrik. Tot we in de tent liggen. We hebben nog geen andere trekkers gezien in het park, de parking was uitgestorven, en ik voel me best kwetsbaar. We hebben het eten toch goed ver weg geborgen? We ruiken toch niet teveel naar eten? Ik weet niet eens hoe je een beer hoort aankomen… Ik slaap slecht.

De volgende ochtend leven we nog, en dat geeft moed. Natuurlijk.De tocht gaat verder over een plateau dat gek genoeg niet droger is dan de laaglanden. Het is een groot moeras. Ogen ophouden. N zakt regelmatig diep weg, en ik ben blij dat de modder duidelijk ietsje droger is dan gisteren. Maar N’s schoenen zijn al na een half uur door en door nat en zwaar. En toch klaagt ze niet. Geweldige madame. Er liggen een paar achtergelaten werktuigen langs de baan, en we zien oude grenspalen van wat ooit velden waren. Ongelooflijk hoe snel de natuur dit gebied opnieuw geclaimed heeft.

We trekken tot aan Nissen Bight, waar we op het strand zullen kamperen. Hier ontmoeten we een drietal trekkers die de lange weg aan het afleggen zijn van het oosten van het park tot aan het zuidwesten. Ze zijn via boot aan de tocht begonnen (de oostelijke kant van het park is niet over land bereikbaar), en zien er na vijf dagen behoorlijk moe en mager uit. Ik deel onze salami met hen en dan zetten we de tent een beetje verder op. Op ons “ideale” plekje zien we verse berensporen, maar ik heb meer moed dan gisteren en ik besluit vertrouwen te hebben.

We filteren en koken water uit een rivier. Best omslachtig. Deze tocht doet ons wel inzien hoe fantastisch het eigenlijk is om thuis gewoon de kraan te kunnen opendraaien en fris, lekker drinkwater te hebben.

Wanneer we rond ons kampvuur (N heeft een kleine obsessie met vuurke stook) nog wat van de zonsondergang genieten passeren er nog twee trekkers die zich serieus miskeken hebben op de planning, waarvan eentje uit.. Leuven. Haar metgezel is parkwachter in Yellowstone Park in de VS. We gingen net slapen en bieden de twee uitgeputte trekkers aan om ons kampvuur over te nemen en dichtbij te slapen.  Ik zeg hen dat het plekje net onder ons waarschijnlijk ok is voor het hoogwater. De Yellowstone parkwachter knikt goedkeurend en ze zetten hun tent op.

sNachts word ik wakker van luid beukende golven. Ik weet dat ons plekje veilig is, op een verhoging waar gras groeit, maar de tent onder ons ligt vee lager. Ik steek mijn kop uit de tent en zie tot mijn ontzetting dat de golven op enkele meters van hun tent spoelen. Als een maniak begin ik te rekenen om te weten hoeveel uren langer het tij nog zal opkomen. En hoewel ik keer op keer mezelf probeer te overtuigen dat dit wel echt het hoogste tij is en dat ze veilig zitten kan ik toch niet slapen tot veels te vroeg in de ochtend. Zorgen om een ander…. het zou niet mogen.

We staan vroeg op en trekken tot aan San Joseph Bay voor de laatste nacht.Onderweg worden we ingehaald door een groep van 10 oudere heren die de lange trek samen afleggen. Ze komen vanuit alle hoeken van Canada, en hebben lang gepland om dit te kunnen doen. Ze boezemen ontzag in, zeker wanneer we pas later leren dat ze gebroken ribben en verbrandde voeten met zich meezeulen.

We komen twee parkwachters tegen wiens “shift” van twee weken erop zit. De vrouwelijke helft van het duo zat met schrik omdat een groep wolven haar een tijd gevolgd was.

Tegen de avond bereiken we de baai. De kust is een fascinerende combinatie van bred zandstrand en rotsen, en  voelt aan als decor van een piratenfilm. Die avond hangt er spanning in de lucht. Ik wil de volgende ochtend nog snel Mount Saint Patrick op en af, voor we terugrijden. N is ervan overtuigd dat we te laat zullen om voor het donker de baan weer op te kunnen. Ik probeer haar te verzekeren dat ik het zal halen, en dat als de tijd zou dringen ik gewoon terugkom en niet kopppig zal voortproberen om de top te bereiken. N ziet in mij een koppigaard zoals alle mannen en voelt zich als enige verantwoordelijk voor de timing. We willen geen van beide toegeven. We komen een parkwachter tegen die ons verzekerd

dat de klim haalbaar is in de tijd die ons rest.

De volgende ochtend is het duidelijk. Er wordt niet gezeverd. Ik weet dat ik mijn belofte kan waarmaken om op tijd terug te zijn (dat moet wel, anders zal ik door het hoge tijd vastzitten op een ander strand, en uren moeten wachten om weer terug te kunnen). The stakes are high. Als ik op tijd terugben kan ik N´s vertrouwen in mij versterken en eventjes haar held zijn. Als ik faal dan hang ik.

De klim is veel stijler, glibberiger, natter, schuiverigerig en klauterigerig dan al de vorige dagen samen.  In een staat van opperste concentratie, en na veel gevloek, geraak ik op de top. Ik besef dat ik welgeteld vijf minuten heb om ervan te genieten. De afdaling is minder zwaar maar het slipgevaar des te groter.

Groot, immens, is mijn opluchting wanneer ik op tijd terug ben en op het (gelukkig nog droge) strand mijn eega zie wandelen. En oef, jawel, ik ben haar helf voor een dag 🙂

Terug op de parking waar we moe en vuil en droog nog een laatste hap koken voor we weer urenlang de onverharde baan op mogen. Tegelijk met ons komt een groep jonge trekkers aan, die hier opgehaald zullen worden door een shuttlebus. Ze hebben ook het lange traject gedaan. Hun haantjesgedrag steekt me wat tegen. Wat zij gedaan hebben is bewonderenswaardig, maar voor twintigers niet moeilijker dan onze kortere toch voor ons was. Geef mij dan maar de tien oudere heren die hun lijden stil droegen.

Advertenties

5 responses to this post.

  1. Posted by lieve on juni 25, 2012 at 9:46 am

    knap gedaan, jullie overlevingstocht wakkert ook jullie overlevingswil aan… zo kunnen jullie het leven aan.

    Beantwoorden

  2. Posted by Depaa on juni 25, 2012 at 11:46 am

    Ik heb zelf geen woorden (allez toch twee: fantastisch en “oef” dat het zonder brokken kon)

    Beantwoorden

  3. Posted by Mijo on juni 26, 2012 at 12:43 am

    Hi Thomas,
    It was a pleasure to speak with you on the trail.
    You’re an interesting couple and very kind to share your lunch.
    I’m glad to read (via google) that your trip was successful.
    I stayed put on Nels till Friday evening, then made a hasty retreat in the rain.
    Very relaxing time. Saw some whales in the distance, got a sunburn, couldn’t start a fire…
    I think the dinosaur bird was a dusky grouse grouse female (Dendragapus obscurus) and the fancier bird you saw was a male of the same family. They have an air sack in the neck to hoot like an owl and so I am convinced they make the deep call in the woods (more romantic to believe than just tree-noise). All the best !
    Mijo Samija
    Vancouver
    m45@telus.net

    Beantwoorden

    • Merci folks 🙂 Ik ben zelf onder de indruk van mijn madam 😀

      Beantwoorden

    • Hi Mijo!

      Great to have met you there. Glad you weren’t eaten 🙂 I still have to see my first whale. Yeah we saw the male grouse courting a female later the next day. I tried to make the same sound in an attempt to impress my wife, but to no avail.

      Cheers! (And give us a shout when you’re back on the island!)

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: