Zustergeweld

Hoera! Bezoek uit België. En niet de eerste de beste. De enige echte Mevrouw Coolste Zus van de Wereld zet Nanaimo 4 dagen op haar kop!
We trekken naar Victoria (waar het parlement van British Columbia bestormen) en hebben chance met het weer.

Snake Island
De dag erna is het weer regen, maar dat geeft niet: we gaan snorkelen met zeehonden rond Snake Island 🙂 Een vrolijke kapitein (iets te vrolijk) neemt ons mee op zee. Ons? Dat zijn N, zus, zus’ soulmate Tom, ikzelf en drie Oostenrijkers die een onverstaanbare variant van Duits bezigen. Onverstaanbaar op 1 woord na: wanneer we een adelaar (“bald eagle”) zien (die ik dankzij mijn nieuwe zoomcamera kan fotograferen, joepiie!) roept een Oostenrijker “Dort! ‘Ne Fleischkopferlend!” Ik dacht dat Brabants plat kon klinken, maar dit sloeg alles 🙂

Het water is koud, maar het zicht onderwater is meer dan de moeite. Ik raak tot op 3 meter afstand van een zeehond, maar Tom wint met een besnorde zeevriend op 1 meter afstand.
Een groot nadeel aan dat gesnorkel is dat je een wetsuit draagt. Of beter, twee. En jammer genoeg behoor ik tot die groep van mensen die vaak moeten plassen, en dat liefst niet in z’n wetsuit doet. Dus hop, zwemmen naar een van de eilandjes waar ons bootje voor anker ligt. Wetsuit half af, en heerlijk lozen maar. De kilte van de zeebries zinkt in het niets bij de kilte van het besef dat er een geruisloze ferry achter mij passeert, en alle passagiers op de Queen of Cocquitlam de daad van deze vrolijke Belg kunnen bezichtigen. Gelukkig houdt de zeepolitie zich niet met zedenschennis bezig.

Bij terugkeer toont de kapitein ons een zonderlinge ‘totempaal’ in het water. Bij nadere inspectie is dat een paal vol.. bh’s? Blijkbaar heeft ooit een vrouwelijk team op training voor de Dragonboat race hier collectief de bh aan de zeegoden geschonken. Of die daar dankbaar voor waren vertelt de legende niet.
Een warme chocolademelk bij terugkeer aan land, en op naar het volgende avontuur!

Dat bestaat uit het in toom houden van jumpende Belgen op de bruggen van de Englishman River falls en het intomen van de kooplust in rare koopjesparadijs Coombs.

Zus en Tom krijgen op deze drie dagen behoorlijk wat Japans eten voorgeschoteld (naast mijn pompoen met kool en spek 😉 ) maar zijn al snel volleerde stokjes-eters. Eten mét stokjes, dus.

Aan alle mooie liedjes komt een einde, en dat is er altijd sneller dan gedacht. Ons bezoek vertrekt met het watervliegtuig weer naar het vasteland. N en ik zitten een beetje met een zwart gat, maar dat vullen we op met projectjes. En laat daar nu net de volgende post over gaan!

Advertenties

3 responses to this post.

  1. Posted by lieve on april 19, 2012 at 9:26 am

    Zus heeft me al uitgebreid verteld en leuke foto’s getoond over jullie uitstapjes. Ik ben blij dat alles vlot verlopen is… de concentratie waarmee zus haar eetstokjes hanteert, heeft toch resultaat gehad hoop ik.

    Beantwoorden

    • Posted by Jezus on april 23, 2012 at 6:13 am

      Ja het stokjeseten lukt al wel aardig, maar ik moet geconcentreerd blijven 🙂
      Handige dieet-tip hoor want na enkele stukken ben je’t wel beu dus stop je; verklaart dit de slanke lijn van menig Aziaat?

      Broer, bedankt voor de lieve woorden hier in ook weer: je bent de beste broer op de hele hele wereld!

      Beantwoorden

      • Wist je dat je een flink pak slimmer wordt van met stokjes eten? Zeker als je je twee handen traint.
        Eyyyy zus merci 🙂 Ge zijt ook nen toffe 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: