Archive for april, 2012

Projectjes genoeg

Herinner je je mijn lijstje van dingen om te doen tijdens het wachten op een werkvisum? Zulke lijstjes hebben de neiging zichzelf spontaan op te vullen. Zo hoorde een kerel in de doehetzelfzaak dat ik wel eens de vijfsnarige banjo durf te bepingelen. Dat resulteert in Thomas die voor instrumenttechnieker speelt.
Daarnaast had ik vaak ideeën voor boodschapjes op het boodschapenbord van de buurttuintjes. Alleen, er was geen bord. Dat resulteert in een Thomas die dan maar zelf een boodschappenbord in mekaar timmert.
Aan dingen om te doen is er nooit gebrek 🙂 Daaraan, en aan de belastingen.

Over belastingen gesproken… Ik wil geen Belgen meer horen klagen dat het veel werk is om die papiererijen in te vullen. De belastingen hier bestaan uit 5 formulieren. En dat gaat als volgt:
Vul bladzijde 1 van formulier 1 in.
Vul bepaalde berekende bedragen ook in op bladzijde 2 van formulier 4.
Vul nu bladzijde 1 van formulier 2 in, en neem het eindtotaal mee naar formulier 4.
Nu kan je bladzijde 2 van formulier 1 invullen, behalve sectie 2 die je openlaat. Dat vullen we straks in wanneer formulier 3 klaar is.
Om enkele totalen te berekenen op formulier 3 vul je formulier 5 in.
Enz enz. Zes uren heb ik daaraan gezeten miljaar zeg.
Het ergste is dat er veel rekenwerk voor niks is, want vaak zijn de eindresultaten te klein om impact te hebben, en worden herleid naar… 0. Jeminee.

Zustergeweld

Hoera! Bezoek uit België. En niet de eerste de beste. De enige echte Mevrouw Coolste Zus van de Wereld zet Nanaimo 4 dagen op haar kop!
We trekken naar Victoria (waar het parlement van British Columbia bestormen) en hebben chance met het weer.

Snake Island
De dag erna is het weer regen, maar dat geeft niet: we gaan snorkelen met zeehonden rond Snake Island 🙂 Een vrolijke kapitein (iets te vrolijk) neemt ons mee op zee. Ons? Dat zijn N, zus, zus’ soulmate Tom, ikzelf en drie Oostenrijkers die een onverstaanbare variant van Duits bezigen. Onverstaanbaar op 1 woord na: wanneer we een adelaar (“bald eagle”) zien (die ik dankzij mijn nieuwe zoomcamera kan fotograferen, joepiie!) roept een Oostenrijker “Dort! ‘Ne Fleischkopferlend!” Ik dacht dat Brabants plat kon klinken, maar dit sloeg alles 🙂

Het water is koud, maar het zicht onderwater is meer dan de moeite. Ik raak tot op 3 meter afstand van een zeehond, maar Tom wint met een besnorde zeevriend op 1 meter afstand.
Een groot nadeel aan dat gesnorkel is dat je een wetsuit draagt. Of beter, twee. En jammer genoeg behoor ik tot die groep van mensen die vaak moeten plassen, en dat liefst niet in z’n wetsuit doet. Dus hop, zwemmen naar een van de eilandjes waar ons bootje voor anker ligt. Wetsuit half af, en heerlijk lozen maar. De kilte van de zeebries zinkt in het niets bij de kilte van het besef dat er een geruisloze ferry achter mij passeert, en alle passagiers op de Queen of Cocquitlam de daad van deze vrolijke Belg kunnen bezichtigen. Gelukkig houdt de zeepolitie zich niet met zedenschennis bezig.

Bij terugkeer toont de kapitein ons een zonderlinge ‘totempaal’ in het water. Bij nadere inspectie is dat een paal vol.. bh’s? Blijkbaar heeft ooit een vrouwelijk team op training voor de Dragonboat race hier collectief de bh aan de zeegoden geschonken. Of die daar dankbaar voor waren vertelt de legende niet.
Een warme chocolademelk bij terugkeer aan land, en op naar het volgende avontuur!

Dat bestaat uit het in toom houden van jumpende Belgen op de bruggen van de Englishman River falls en het intomen van de kooplust in rare koopjesparadijs Coombs.

Zus en Tom krijgen op deze drie dagen behoorlijk wat Japans eten voorgeschoteld (naast mijn pompoen met kool en spek 😉 ) maar zijn al snel volleerde stokjes-eters. Eten mét stokjes, dus.

Aan alle mooie liedjes komt een einde, en dat is er altijd sneller dan gedacht. Ons bezoek vertrekt met het watervliegtuig weer naar het vasteland. N en ik zitten een beetje met een zwart gat, maar dat vullen we op met projectjes. En laat daar nu net de volgende post over gaan!

Het werd lente, het werd lente, het werd lente

Welgeteld 3 mensen op de planeet zullen de grap in de titel snappen 😉
Maar de boodschap is duidelijk, het werd lente!
Gewapend met nieuwe camera trekken we naar de havenkant voor de eerste bloemen van het jaar en Appreciëren we de Kersebloesem, zoals dat op z’n Japans moet. Alleen hebben de meeste Japanners warm genoeg weer om nu al te picnicken. Maar niet getreurd, de zon op onze snoet die doet ook al zo goed.

Verse mest

De compostvaten van de buren/eigenaars hebben de geest gegeven. Treurig liggen de overblijfselen in de tuin, met de resterende compost thuisloos.
Na kort onderhandelen besluit de eigenares een projectje te sponsoren, en samen gaan we materiaal inkopen. Met nog wat stukken hout gered van de sloop, veel denkwerk en ijzige precisie ga ik aan de slag. Het resultaat van 3 dagen tekenen en plannen is dat het nieuwe compostvat op 1 dag klaar is, zonder rampen of vloeken. Eigenschappen in de kijker:

  • anti-knaagdierengaas (verstevigd en “kind”veilig)
  • een luikje onderaan om al die goede compost er weer uit te krijgen
  • een deksel dat er niet zomaar kan invallen

En dat compost dingen doet groeien wordt bewezen wanneer er opeens een vreemd soort Eega Ortiëntalis de kop opsteekt.

Een nieuw zicht op de wereld

Na zes jaar trouwe dienst geniet mijn oude dunne toeristencamera van een welverdiend pensioen. Hardnekkige vlekken op de lens, een zoom die niet meer zoomen wilde waren de gevolgen van een hoge leeftijd. Maar hij heeft een mooi leven gehad 🙂 Maar ook in zijn jonge jaren foeterde ik vaak op de moeilijke nachtopnames en het gebrek aan zoom.
Na twee nachten opzoekingswerk vind ik een camera die te mooi lijkt om waar te zijn: comptatibel met de oude qua batterijen en geheugenkaarten (spaart een fortuin uit), nog altijd dun en licht (en geen doelwit voor dieven) maar wel met een joekel van een zoom. Wanneer die immense lens uit dat kleine beestje komt, dan moet ik spontaan denken aan een kleine pony met een dikke.. staart?
De besprekingen op hét nét zijn steevast lovend, en hoera en juich, bij de lokale electronicazaak staat er 100 dollar korting op. Op een totale prijs van 400 dollar betekent dat 25% korting. Waanzin waanzin. Waanzinnig gekrijs in ons huis wanneer ik merk dat hij overal uitverkocht is (einde model). Op de website van de electronicazaak zoek ik alle winkels in Canada af, en er is nog… 1 exemplaar! In een winkel op ons eiland. Snel telefoneren om Hem opzij te laten leggen. Dat kan echter alleen, vertelt de vriendelijke mijnheer aan de foon, door een beetje geld neer te leggen in de dichstbijzijnde vestiging. En dan sturen ze hem wel op.
Geen tijd te verliezen, ik spring als een bezetene in de wagen, scheur de snelweg op, rij drie omaatjes omver en al slippend parkeer ik de auto voor de ingang, om met de tong uit de bek de eerste de beste verkoper aan te klampen. “Reservee-heer he-hem voor mij-hij-hij-hij” heig ik.
De brave man veegt mijn kwijl van zijn stropdas en doet het nodige.

Met bang hart keer ik huiswaarts. Ben ik nog niet te laat? En hoe lang moet ik wachten? Misschien mist hij de eerste levering? Oeh en ah en ach jee toch.
Maar de volgende ochtend al krijg ik telefoon van de bediende, die de camera voor mij is gaan ophalen. “Ach ik was toch bij vrienden op bezoek, dus ik dacht ‘ik spring even binnen’. Dat zijn dan de voordelen van personeel dat op commissie werkt.

Allezhop met N ga ik de camera ophalen, geef de bediende een flinke handdruk (al had hij vast liever een flinke fooi gehad) en we vieren de aanschaf met een kopje thee. En natuurlijk, het eerste onderwerp dat op de gevoelige plaat van deze camera wordt vastgelegd is …

Storm op zee maar wij staan aan land

Er zijn twee manieren om van de zee te genieten: bakken in de zon en dan een frisseduik, of in warme jas en muts op stormachtige dagen van de wind genieten.
Het is hier april, dus die eerste optie zit nog even in de frigobox.
Maar we genieten van een uurtje in Piper’s Lagoon. Niet ver van het centrum, maar met heerlijk weinig mensen. Tiens, zou echt iedereen nu warm en droog binnenzitten?
De lagune heeft een unieke vorm, met een dunne landbrug. Langs de ene kant hoge golven (zeldzaam voor de Straat van Georgia) en de andere kant zo glad als een spiegel.
Dat betekent lekker warm water om te zwemmen in de zomer 🙂 Jeej jeej jeej daar kijken we al naar uit!
Op het tipje van het schiereiland ontdekt Naomi een houten strandjuttershut. De strandjutter jut in zijn hut van jutte. Zeg dat vijf maal na mekaar 😀