Mission: prop je dag zo vol mogelijk

De omstandigheden: Naomi en ik hebben exact 1 dag in het vooruitzicht waar we samen een uitje kunnen maken.
Doelwit: Victoria, hoofdstad van BC, op 2 uur rijden van Nanaimo, en tjokvol interessante plekjes.
Voorbereiding: maandenlang alle todoes opsparen.

Wat me nu meer en meer opvalt is hoe Victoria verschilt van Nanaimo, Vancouver en Burnaby. Het is een pak ouder, en volgens de bewoners “Engelser dan de Engelsen”. Dat het nog steeds de hoofdstad van British Columbia is, ook al is Vancouver vele keren groter, doet me vermoeden dat ze Brits Colombianen een groot verlangen hebben naar traditie en wortels. Iets dat het blank noordwesten van Amerika nog volop moet opbouwen.
De dag begint met een bezoek aan Rick Van Krugel, mandolineverzamelaar, -speler en -bouwer. Zijn huis is een museum vol prachtstukken, en vol vuur en passie speelt hij op al z’n favorieten.
Gelukkig voor mij is zijn goedkoopste mandoline degene die mijn hart het snelst doet slaan. (Veel van de duurdere mandoline’s zijn gebouwd voor bluegrass muziek, waar ik mij niet aan waag.)
Na de aankoop zit ik met een dubbel gevoel. Langs de ene kant heb ik mijn zorgvoldige voorbereidin voor deze aankoop totaal genegeerd en de inspiratie van het moment laten beslissen.  Iets dat heel kostelijk was toen ik nog surfgitaar speelde, en versterkers en effecten kocht bij de vleet. Langs de andere kant heb ik een veel goedkoper model gekocht dan waarvoor ik geld had voorzien, en ik ben er verdulleme blij mee. Het gevoel dat “dit de enige juiste keuze was” doet me de hele dag lang glunderen. Het is ook een soort beloning voor mezelf, want in tegenstelling tot jaren als gitarist en bassist oefen ik zo goed als elke dag op het instrument, en durf ik mezelf stilaan “mandolinespeler” noemen. De weg is nog lang, maar wanneer ik merk hoeveel vlotter en beter ik speel dan op mijn vorige en hoeveel beter het klinkt (ook Naomi hoort duidelijk het verschil) dan weet ik dat dit de juiste stap was.

En nu.. de stad in, op weg naar Daidoko, een lunchplek waar Naomi al jarenlang eens naartoe wil. Elke keer ze probeerde, stond ze voor een gesloten deur. De plek sluit namelijk wanneer het eten op is. En dat is snel, want alle groenten komen uit hun eigen tuin en boerderij, en er staan massa’s yuppies in de wachtrij.
Het menu is beperkt maar om van te watertanden. Met wat weemoed denk ik terug aan de vijf weken supergezond en lekker eten in Okinwawa…. Ahh…
Een van de tijdschriften die er rondslingeren is het nieuwe “Lucky Peach”. Een culinair magazine “nieuwe stijl”, gemaakt door een topchef uit New York.
Thuis gekomen zoek ik op hoeveel het kost (jeuj! slechts 28 dollar voor 4 dikke edities) maar het nummer een is uitverkocht. Ik neem mezelf voor het magazine niet te lezen wanneer ik die nummer een niet in mijn handen krijg. (Kunsttoeren om mezelf toch maar een beetje in de hand te kunnen houden qua uitgaven). Een eerste blik op amazon en ebay wordt gevolgd door een luide jeuj! Een tweede blik, na het prijskaartje te zien, wordt gevolgd door een luid “watte!?” (In Nederlands met Kampenhoutse tongval, wat Naomi doet denken dat ik haast een hartaanval krijg). Editie een is tweedehands te vinden voor een luttele 200 Canadese dollar.
Ik zal me maar houden aan de receptjes die ik gratis online vindt 🙂

Daidoko wordt gerund door Japanners, en bevindt zich samen met een paar andere Aziatische speciaalzaken in een prachtige oude binnenplaats, met een typisch Engelse telefooncabine en een Haida totempaal. Mix and mash it up 🙂

Een van de leveranciers van de muziekwinkel sprak me eens aan op mijn knalgroene schoenen. “Ga naar Victoria, naar de Van’s en Converse winkel. Daar hebben ze álle kleuren, designs en modellen”. Ik heb al een hele tijd geen schoenen meer gekocht, dus ik zag er geen graten in eens langs te gaan. Op zich.. een dikke teleurstelling. Bitter weinig kleuren en designs spreken mij aan, dus we zijn op 3 minuten weer buiten. Gelukkig ontdekken we achter de winkel een fijn stadstuintje in een steeg. Het effect is fantastisch, en een aanrader voor alle duistere steegjes in Brussel.
Eenzelfde vestimentaire teleurstelling vinden we in de natuurklerenwinkel. Sinds een tijdje let ik er op dat mijn kleren van natuurvezelfs zijn, al is het maar omdat de vele jaren van synthetische kriebelkleren mij nog altijd vers in het geheugen liggen. De jaren tachtig (nylon! lycra! dat jeukt!) waren geen al te beste tijd voor bezitters van een teerdere huid.
Gezien ik mezelf nu verbied kleren te kopen tenzij er iets versleten is (weer een van die kunsttoeren) was er alleen een opening voor ondergoed. En neen. Dat hadden ze niet. Hip ondergoed vinden binnen mijn smaak is mij nog maar een keer gelukt, in Japan. En neen, alleen mijn vrouw heeft een toegangsticket tot die show.

Op weg terug naar de wagen verdwalen we nog even door een doolhof van binnenhoven in enkele grote woonblokken, uit de jaren van de eerste grote aantallen Chinese werkers. Het is een uniek gevoel om door zulke door en door Europees aanvoelende steegjes te dwalen. De vergelijking met de Berlijnse Häckische Höfen, waar mijn neef Steven zo enthousiast over kon vertellen.

Op deze trip sleur ik ook mijn banjo mee. Het is een goedkoop beginnersmodel, en ik zal nog maanden moeten spelen om een upgrade te rechtvaardigen. Maar ik wil er graag eens naar laten kijken door banjomaker Dave Cahill van Old Town Strings. Mijn porte monnaie maakt alweer een vreugdesprongetje: er is niets dat hij er aan kan of wil verbeteren. We keuvelen nog wat verder en we krijgen een mini rondleiding door zijn atelier. Voor een man die binnen drie maanden zal moeten kiezen Wat Hij Nu Echt Wil Doen Met Zijn Leven is het inspirerend en frustrerend tegelijk om vakmannen te zien die zoveel passie hebben voor hun stiel.
Dave is afkomstig van Virginia, en vreemd genoeg denk ik bij z’n accent eerst aan een Brit. De accenten aan de oostkust van de VS zijn uniek, zo denk ik ook terug aan de man met het moddervette Boston-accent die ik in China tegenkwam. Onmogelijk om het te “plaatsen”.

Laatste shop op deze trip (die goedkoper en goedkoper blijkt uit te vallen) is de enige bonsaiwinkel op het eiland. De gerant heeft jaren in Japan getraind en deelt nu zijn passie met de Canadezen. Wederom financiële chance: de goedkoopste bonsai is exact wat ik zoek 🙂 En wederom is het heerlijk om iemand bezig te zien met zoveel liefde voor het vak. Het zijn ook métiers (instrumentenbouw, botanie) waar je geduld met emmers voor moet hebben. Onze piepkleine bonsai is 8 jaar oud! 8 jaar van onderhoud voor iets dat niet meer dan 60 dollar kost. En een instrument heeft jaren nodig om zijn beste klank te ontwikkelen, gaat van eigenaar naar eigenaar, van restauratie naar restauratie.
Het doet me terugdenken aan een korte fascistische gedachte die ik had achter de kassa van de instrumentenwinkel. “Als ik ooit baas ben van de wereld,” galmde mijn denkbeeldige speech door mijn hoofd, “dan worden er geen broddelinstrumenten meer gemaakt, mag geen enkele verzamelaar meer dan 3 instrumenten hebben en leert iedereen spelen op een goed, oud instrument.” Jaja. If I ruled the world..

De dag eindigt met een rit naar Mount Douglas, over de baan waar Naomi ooit haar eerste meters met de auto reed.
Vanop de top hebben we een prachtig maar kort uitzicht. Dezelfde atmosferische eigenaardigheden die Victoria merkbaar warmer houden dan de rest van het eiland, zorgen ook voor hevige en ijskoude winden op hogere hoogtes. Waar we ons bevinden. Het uitzicht is niettemin indrukwekkend, en in de verte zien we enkele eilanden van de Verenigde Staten. Dichterbij de grens met VS ben ik nog nooit geweest.

Advertenties

2 responses to this post.

  1. Posted by lieve on april 10, 2012 at 1:14 pm

    Weeral een mooie ervaring meegenomen… ik lees in de krant van vandaag dat mensen die reizen en/of restaurant bezoeken gelukkiger zijn dan diegenen die gaan shoppen. Het geluk verkregen door materiële zaken verdwijnen heel snel terwijl de onmoeting met mensen een veel langer gelukzalig gevoel geven. Goed bezig zou ik zo zeggen.
    mama

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: