Archive for januari, 2012

Keuzes

Keuzes maken we elke dag, groot en klein.
En gezien mijn budget lager ligt dan in België, is het vooral een kwestie van impulsief gedrag wat in te dijken.

Maar dat maakt het net zo fijn om af en toe JA te kunnen zeggen.
Nu het broodbakken beter lukt, ga ik graan uit deze provincie gebruiken, gemalen “op z’n traagjes” op stenen molens.
En de koffie die ik hier maal komt hier via eerlijke handel terecht. De importeur is een bedrijf vanop dit eiland.
Het zijn kleine dingen, maar ze maken een verschil in mijn dag.

Het vereist wel opzoekingswerk. Beuh.
Toen ik ‘savonds een ellenlange lijst doornam met niet-zo-koosjere bedrijven viel me op dat we al bijna niets van/bij die jongens kopen. Het is vaak prefab voedsel (bweikes, we koken liever zelf), cosmetica/kuisproducten (zijn we zuinig mee, dus we kunnen het ons vooroorloven groen te kopen), wegwerpelectronica (doen we niet aan mee) en dingen van bij de supermarktgiganten (daar worden we ziek van de sfeer dus we gaan liever bij een kleinere).

Allezhop, de weg naar het ultieme zero-ecologische voetafdruk, zelfdredzame antioxidante walhalla is nog lang, maar het is een aangenaam pad.

Advertenties

Winterwandeling

Jeuj! Het heeft gesneeuwd. Het is -7 en er ligt 20 centimeter. Scholen zijn gesloten, ik moet niet gaan werken (en dat doet deugd na 17 dagen zonder weekend) en N en ik besluiten een winterwandeling te maken.
Voor Suzu is het de eerste keer dat hij echte sneeuw ziet, en hij “snapt” het nog niet echt 🙂

Onze straat is nogal steil, en er zijn flink wat auto’s die de beklimming beginnen, om dan ter hoogte van ons huis te moeten opgeven. Omdraaien en een andere weg zoeken, maar!

De winterwandelig neemt ons langs de haven, warme chocolademelk, een geimproviseerd partijtje sleerijden en veel verwonderde Canadezen. Het sneeuwt hier maar zelden, dus het is een hele belevenis.

Kerstzingen

Onze huisbazen / buren zingen elk jaar met Kerst in het oudemedemensenhuis. Het eerste jaar was er 1 gitaar en 2 stemmetjes, het jaar daarop een piano en 2 gitaren, en dit jaar… 3 gitaren, 1 piano, 1 mandoline (rara wie) en zes zangeressen (rara inclusief wie)

Ik bleek bijzonder ongeschoold te zijn op het vakdomein van het betere Angelsaksische kerstlied, maar dat is geen hinder voor de lol. Gelukkig heb ik de mandoline ondertussen voldoende onder de knie om vlotjes mee te jengelen.

En gezien je wanneer je ouder wordt, en alles begint te vergeten, je toch nog lang dingen uit je kindertijd herinnert konden we heel wat bewoners gelukkig maken.

Dinner parties

We koken allebei graag, en we hebben graag gezelschap. Dus hebben we Naomi’s kerstvakantie gebruikt voor héél veel dinner parties 🙂 Er is veel gelachen, gegeten en (thee) gedronken. Het enige waar we nog niet in geslaagd zijn is mijn “Bende der Bonken” op eenzelfde avond hier te krijgen als N’s “Kirrende Kliek”. Dat zou waarschijnlijk van het goede teveel zijn 🙂

Het was ook een afscheidsavond voor collega Charles. Een zeer, zeer, ongemakkelijk afscheid. Hij verhuist naar Okanogan, ver hier vandaan. Met hem vertrekt een van mijn eerste eilandvrienden, en de gitarist van mijn eerste eilandband.
Het lot drijft hem vooruit, hij heeft een missie en ik kan hem alleen maar veel succes toewensen.

Thanks for being a great pal, Charles!!

Geringd

Kort en bondig: ik ben geringd gelijk de duiven, zoals mijn Belgische collega Sven het ooit zo mooi uitdrukte.

Om het weekend der weekenden samen te vatten:
Strand, ijskoud, geen resto-reservaties, toch heerlijk gegeten en suprise-desserts, warm haardvuur in de b&b, goed gezelschap, openlucht stoombad in de regen.

Wat ik op de 17e voelde, was meer dan alleen de liefde van/voor N. Wanneer talloze mensen je schrijven dat ze “erbij zullen zijn in gedachten”, dan merk je dat ook echt. Aan allen, allemaal: danku danku danku. We hebben je aanwezigheid gevoeld 🙂

We wachten nog op de officiële foto’s, maar hier is toch al een blikje achter de schermen.

No more occupation

De bezetting van Nanaimo is gedaan. Juridisch bevel en hop, het plein werd ontruimd.
Een laatste zichtbare erfenis is een kerst-constructie ietstje verder in de straat.

Werken in een winkel rond kerst (en “boxing week”, de koopjesperiode na kerst) confronteert je met de koopziekte die Noord-Amerika teistert. Ach, “Noord-Amerika”? Maak daar maar 80% van de planeet van 🙂