Archive for december, 2011

Bootjes kijken

J, mijn moeder’s partner is een fervent treinliefhebber. Ik moet denken aan “de tijd” toen mensen nog lijsten bijhielden van treinen, en er nog almanakken verschenen met “alle” treinen in, inclusief schema’s, bouwjaar, etc.
Vorig jaar in Japan kwam ik in Den Den Town in Osaka. “Den” betekent electriciteit in het Japans, en zo komt deze wijk vol gigantische electronicawinkels aan zijn naam. Een van de fijne winkels was een tien verdiepingen tellende modelbouwwinkel. Tien! Waarvan vier gewijd aan treinen. Denkend aan J kocht ik een boekje (in het Japans, maar dat mag geen bezwaar zijn) van een oude Japanse dame die een fotoreportage had gemaakt van 1 bepaalde Japanse treinlijn.

In deze tijden is het bijna ondoenbaar geworden om nog op die manier trein”afficionado” te zijn: er zijn teveel treinen en alles verandert te snel. De “betekenis” is weg.
Hier in Nanaimo hebben we daar een alternatief voor. De haven is redelijk groot, maar toch zijn er maar enkele containerschepen die hem aandoen.
Telkens we op de ferry zitten (naar Vancouver of naar Gabriola Island), of bv zichtbaar vanaf het park aan Duke Point (aka Jack’s Point) zien we enkele mastodonten stilletjes dobberen. Ook al is de Strait of Georgia “maar” een binnenzee, het kan er behoorlijk stormen. En hier, beschut door Gabriola eiland, is de veiligste plek om aan te meren.

Ik begon me af te vragen waar ze vandaan kwamen, wie de matrozen zijn, welke havens ze aandoen.

Tot nu toe heb ik twee schepen kunnen identificeren:
De Ocean Hawthorn is 159 op 26 meter, uit Panama. Ligt nu in de haven van Vancouver en heeft nog geen bekende nieuwe bestemming.
De Orient Adventure is 180 meter lang op 30 meter breed. Vaart onder Cypriotische vlag en meerde 5 uren geleden aan in Shanghai. Volgende halte: terug naar Vancouver.

Met hen reis ik vootaan stilletjes mee.

Dagelijks brood

Wat staat er op ons lijstje van huisgemaakt lekkers?
N maakt muffins, koekjes en soyamelk. Ik maak mijn energierepen, maal mijn koffie met de hand, en sinds kort.. bak ik ons brood 🙂

De eerste pogingen zien er wat gek uit, maar smaken heerlijk. En vooral belangrijk is: het kost me in totaal nog geen kwartier om een brood te maken.

Wanneer je op zoek gaat naar een gezonde en goedkope levenstijl is het essentieel om dé efficiënste manier te vinden. Anders geef je meteen op. Dat vertaalt zich op alle vlakken: niet teveel verschillende recepten, alles eenvoudig houden, met ingrediënten die je makkelijk kan vinden. Anders geef je meteen op zodra het druk is of er iets tegenvalt. Daarom probeer ik de dingen stukje bij beetje uit.
Maar het houdt steek: brood is hier ongelooflijk duur en van slechte kwaliteit. Zelfs het “kwaliteitsbrood” is klef en zit tjokvol bewaarmiddelen. Gezien ik elke dag brood eet, is het gewoon verstandig om dit zelf te doen. Dat blijft het criterium voor alles dat we in huis maken: het moet de investering waard zijn. Het moet iets vervangen dat we dagelijks gebruiken, geld uitsparen en er moet een efficiënte manier bestaan.

En jongens, toen we vorige zondig een nieuw dinerfeestje hadden heeft mijn zelfgemaakte brood de kirrende goedkeuring gekregen van 6 meisjes. Yeah.

Het vraagt geduld, en vooral: zelfvergiffenis. Het is onvermijdelijk om grote fouten te maken wanneer je voortdurend nieuwe dingen probeert. En het is niet altijd makkelijk om er licht over te gaan. Maar toch: jezelf genoeg schouderklopjes geven is noodzakelijk!

Noot 1: carobe.
Mijn moeder heeft altijd veel belang gehecht aan gezond eten. In de late jaren ’80 was dat niet eenvoudig. Er hing een groot stigma boven de “dieetwinkels” (zoals natuurvoedingwinkels toen genoemd werden), het was “konijnenvoer” en een maaltijd zonder vlees was een garantie op kwade blikken. Bovendien was er vaak onvoldoende of tegenstrijdige informatie over de voeding. En om het mooi te maken waren mijn zus en ik ook niet de makkelijksten om voor te koken.
Het moet niet eenvoudig geweest zijn voor mijn moeder 🙂

Een van de “vieze dingen” van toen was carobe. Op een gegeven moment ontdekte mijn moeder dit alternatief voor chocolade. Maar de smeerpasta kreeg de gemeenschappelijk wind van voren van mijn zus, mezelf en onze vader, en verdween al gauw weer van tafel.
Gek genoeg zag ik vorige week in de supermarkt carobeblokjes liggen, bedoeld voor bakrecepten. Ik nam 100 gram mee naar huis en… ik kan er niet afblijven! Zoveel rijker en subtieler dan chocolade denk ik nu. En… het is iets “van bij ons”: Carobe bomen groeien vooral in het Middellandse Zee-gebied.

Noot 2: nieuw gerecht: Mexicaanse rijst.
Veel van onze maaltijden zijn zonder vlees. Het is een pak goedkoper, het helpt de wereld een beetje vooruit en het is gezond.
Maar ook: het is verdulleme snel klaar, en er is weinig dat je mis kan doen. En ja hoor, we krijgen vaak jaloerse blikken van klasgenoten of collega’s om onze heerlijk ruikende lunches 🙂