What’s in a name

In Vancouver’s Chinatown stapten we een theewinkel binnen, en stapten weer naar buiten met… een familiestempel!

De zaak maakt traditionele Chinese/Japanse naamstempels (hanko in het Japans), je stempelt als het ware in plaats van een handtekening. Toen ik in China was was ik er gek van, maar ik had geen idee wat ik er op zou moeten zetten.
Vandaag is dat echter duidelijker. Molineaux wordt binnenkort de naam van ons gezin, en in het Japans klinkt dat als “mori no”. Wat je kan vertalen als “Vandenbossche” of ook wel  “Bosveldt”. Dat laatste zint me wel (rock on, gebroeders Penninckx!) dus we kiezen voor de tekens voor bos en veld. Gezien we zulke natuurboys zijn vind ik dat 100% verantwoord 🙂

En zo “ondertekenen” we nu officiëel papierwerk met onze eigen “hanko”-stempel, naast onze handtekeningen.

Een eerste gelegenheid om hem te gebruiken is op een felicitatiekaartje voor een oud-collega die een flinke zoon op de wereld gebracht heeft. Ik heb haar dikke buik moeten missen, maar we beleven hopen pret aan het maken van een eigen kaartje.

Ik moet denken aan mijn vader, die hopen opzoekingswerk heeft gedaan over onze familienaam. Stambomen opstellen, gaan snuisteren in bibliotheken in tot in Normandië. Een van zijn stiekeme dromen was een eigen wapenschild. Die droom heeft hij opgeborgen denk ik,  maar nu hebben we toch iets unieks om door te geven aan de volgende generatie. 🙂
(enne… om alle geruchten in de kiem te smoren: neen, die volgende generatie is nog niet op komst 😉 )

Daarnaast heerlijk gegeten in een dim sum hal op zondag, vlakbij de Sun Yat Sen-tuin. Een immense zaal vol luide, etende Chinezen. Geen menu, je vraagt gewoon aan de karren die langskomen wat ze bijhebben, en als je dat bevalt zwier je het op je tafel. De karrenvrouw trekt een streepje op je blad en kart verder.
Het lijkt wel een eetdag van de Kampenhoutse parochieploeg of fanfare. Exotisch en vertrouwd tegelijk 🙂

Kazu, mijn eerste Canadese baas en eersteklas toffe tiep, wacht vruchteloos tot de kar met zeevruchtenbeignets langs komt, en doet zich een uur lang tegoed aan al het andere. Wanneer de gegeerde kar eindelijk nadert graait hij die zo goed als leeg. Waar hij het allemaal steekt mag Joost weten. Maar de eetlust maakt de man haha.

Advertenties

2 responses to this post.

  1. Posted by Depaaa on november 2, 2011 at 9:53 pm

    In feite heeft de engelse tak van de Molineaux’s een wapenschild (coat of arms). Je kan hem opzoeken via internet (en zelfs kopen op schotels, tassen, dassen enz….big business)
    Maak jij maar een nieuwe voor de Canadese/Belgische/japanse tak: twee pompoenen bvb:)

    Beantwoorden

  2. Die ziet er zelfs goed uit. Maar idd, misschien moet ik er zelf maar een bedenken 😀

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: