Archive for oktober, 2011

Hallo, ween

Mijn schattebout is Canadees. Volbloed. Op momenten zoals Halloween toch.
Met haar tomeloze enthousiasme sleept ze me mee in een sessie Jack-o-Lantern snijden. Voor een eerste poging ben ik best tevreden 🙂 Rara welke pompoen is de mijne?
De pitten gaan de oven in, en we knabbelen de hele avond lustig door. En het vruchtvlees wordt morgen een lekkere tradionele Brabantse pompoensoep.
Morgen is er een buurtfeest voor die gelegenheid. Stiekem kijk ik er wel naar uit om te zien hoe de Trick or Treaters zich zullen uitdossen morgen.

In de winkel vroeg een klant me of ik Halloween vierde. De dame was organiste in een First Nation kerk. “Nou, ik vier het niet hoor,” ging ze te keer.
“Het is het feest van de duivel, zeg ik je!”
Volgens mij zit de duivel hem eerder in de “lach” van Jozef Ratzinger wanneer hij aankondigt dat de katholieke kerk prioriteit gaat geven aan het “uitroeien van alle bijgeloof in Afrika”.

What’s in a name

In Vancouver’s Chinatown stapten we een theewinkel binnen, en stapten weer naar buiten met… een familiestempel!

De zaak maakt traditionele Chinese/Japanse naamstempels (hanko in het Japans), je stempelt als het ware in plaats van een handtekening. Toen ik in China was was ik er gek van, maar ik had geen idee wat ik er op zou moeten zetten.
Vandaag is dat echter duidelijker. Molineaux wordt binnenkort de naam van ons gezin, en in het Japans klinkt dat als “mori no”. Wat je kan vertalen als “Vandenbossche” of ook wel  “Bosveldt”. Dat laatste zint me wel (rock on, gebroeders Penninckx!) dus we kiezen voor de tekens voor bos en veld. Gezien we zulke natuurboys zijn vind ik dat 100% verantwoord 🙂

En zo “ondertekenen” we nu officiëel papierwerk met onze eigen “hanko”-stempel, naast onze handtekeningen.

Een eerste gelegenheid om hem te gebruiken is op een felicitatiekaartje voor een oud-collega die een flinke zoon op de wereld gebracht heeft. Ik heb haar dikke buik moeten missen, maar we beleven hopen pret aan het maken van een eigen kaartje.

Ik moet denken aan mijn vader, die hopen opzoekingswerk heeft gedaan over onze familienaam. Stambomen opstellen, gaan snuisteren in bibliotheken in tot in Normandië. Een van zijn stiekeme dromen was een eigen wapenschild. Die droom heeft hij opgeborgen denk ik,  maar nu hebben we toch iets unieks om door te geven aan de volgende generatie. 🙂
(enne… om alle geruchten in de kiem te smoren: neen, die volgende generatie is nog niet op komst 😉 )

Daarnaast heerlijk gegeten in een dim sum hal op zondag, vlakbij de Sun Yat Sen-tuin. Een immense zaal vol luide, etende Chinezen. Geen menu, je vraagt gewoon aan de karren die langskomen wat ze bijhebben, en als je dat bevalt zwier je het op je tafel. De karrenvrouw trekt een streepje op je blad en kart verder.
Het lijkt wel een eetdag van de Kampenhoutse parochieploeg of fanfare. Exotisch en vertrouwd tegelijk 🙂

Kazu, mijn eerste Canadese baas en eersteklas toffe tiep, wacht vruchteloos tot de kar met zeevruchtenbeignets langs komt, en doet zich een uur lang tegoed aan al het andere. Wanneer de gegeerde kar eindelijk nadert graait hij die zo goed als leeg. Waar hij het allemaal steekt mag Joost weten. Maar de eetlust maakt de man haha.

Tuintje werken

Een tijdje geleden begon ik een tuintje aan te leggen. Een dode hoek in de tuin van onze buren/huisbazen was perfect om eens te proberen te tuinieren. De groententuin gaat de herfst en winter in (alleen nog wat knoflook kunnen planten) dus het was ideaal om me van van de buitenkriebels te verlossen 🙂

Met de aanleg klaar is het nu ook hier wachten op de lente… Het mos moet groeien, en hopelijk slaag ik er in de bamboe, esdoorn, buxus, azalea en varens in leven te houden 😀 De esdoorn is zijn blaren al kwijt. Dat is “normaal” want het is herfst, maar toch kijk ik er naar met een klein hartje haha.

Toch heb ik er al flink wat pret aan. Elke dag even op inspectie, gras en ander onkruid weghalen, de stenen proper houden… Zo heb ik mijn klein buitenpleziertje elke dag.

Combineer dat met nieuwe recepten blijven proberen, en je merkt wel dag de korte herfstdagen snel gevuld zijn 🙂

We trekken een weekendje naar Vancouver om enkele vrienden te zien, en maken een kleine protestmars mee, in het kielzog van de Occupy Wall Street beweging. Ook het plein voor het museum van moderne kunst staat vol met tenten en standjes van protesterende mensen en actiegroepen. Zelfs in het kleine Nanaimo staan er zo’n 30 tenten in het stadscentrum.

Wanneer ik met vrienden hier praat merk ik ook *waarom* het protest zo groeit. Wie de krant leest zou er het raden ook niet maar mogen hebben.