Verslaving

Deze blog ligt een beetje stil. Weinig nieuwigheden om over te schrijven, en met een kleine koter die veel aandacht verdient en krijgt blijft er weinig tijd over om dingen te proberen, te experimenteren.. Momenteel ligt de focus op “onderhoud”.

Wat is het moeilijkste aan vader zijn? Het gebrek aan concentratie. Je kan nog alles doen wat je vroeger deed, eigenlijk. Maar in brokjes van 30 seconden per dag. Met huisgenoten die een gave hebben om je nodig te hebben *net* wanneer je je eindelijk op iets concentreert. Such is de realiteit. Niet beter of slechter. Dit is het moment waarop veel mannen hun gevoel voor mode weggeven, en er een uitgezette buik voor in de plaats krijgen. Wachtend op hun midlifecrisis.

Maar… wat een chance, ik hoef niet te wachten op die midlifecrisis! Die begon op mijn 14e en is niet meer weggegaan. Gevoel voor mode heb ik nooit gehad, en een buikje zal ik nooit hebben. Geld voor een motorfiets is er niet, dus hier zit ik dan met mijn midlifecrisis.

Misschien is dit wel het goede moment om mezelf aan te pakken? Beetje schoon schip te maken. Onlangs gaf de dokter me een doodernstige boodschap mee: “Ja, je stopt beter met het drinken van koffie.” De toenmalige omstandigheden maakten zijn boodschap erg duidelijk. Hoe ouder ik word, hoe minder ik ervan houdt om verslaafd te zijn aan iets. Het is duidelijk, dit is het uitgelezen moment om de koffie achter mij te laten. Dan kan ik me verlossen van een hoop koffie-gerelateerde spullen (geen angst! er blijft een setje in huis voor bezoekers) en mezelf beter onder controle krijgen. Het is zomer, en dat is een goed seizoen om met afkickverschijnselen om te gaan. Klaar als een klontje. Karakter heb ik met hopen. Komt voor de bakker!

Kon ik maar dezelfde discipline aan de dag leggen om mijn (onbenutte) gameboy te verkopen..

Een Dacha in Nanaimo

Toen ik net in Nanaimo kwam wonen, viel me op dat veel oude huizen hier lijken op de huizen die ik op de Russische steppes zag. Officieel heet het ‘Edwardian Style’. Maar vandaag valt me een (gebrek) aan Russische overeenkomsten op.

Eind 19e eeuw kregen veel Russen uit de middenklasse de kans om een buitenverblijf te bekomen. Altijd deels als ontspanningsverblijf, maar het verbouwen van eigen groente en fruit was een belangrijke activiteit. Het fenomeen overleefde de Russische revolutie en het einde van de Soviet Unie. Ook vandaag nog is het voor veel Russen belangrijk eigen voedsel te verbouwen.

Waar veel Russen uit de lagere klassen van droomde, heeft zowat iedereen hier: een tuin met genoeg  plek om heel veel groentjes en fruit te kweken. Gek genoeg is het de droom van de hogere klassen hier (of zij die ervan dromen daarbij te horen) om vooral geen tuin te hebben. Ze wonen liever in een townhouse, een tussenvorm tussen eigen huis en appartementsgebouw.

Als je bedenkt dat het voedsel voor de bewoners van ons eiland vooral vanuit Californie en Mexico komt (over zee), dat transport alleen maar duurder wordt, dat Californie al jarenlang van de ene droogte naar de andere sukkelt… Waarom staan de tuinen in Nanaimo dan niet vol met groentebedden en fruitbomen?

Gelukkig halen we uit de tuin van onze Datcha groentjes, fruit en eieren. Met elk jaar leren we bij, en halen we iets meer oogst binnen. Ik wil geen ander leven dan dit.

De smaak van thuis

Vorige maand kervelzaad gezaaid, en vandaag voor het eerst in mijn leven kervelsoep gemaakt.

Buiten moeder´s keuken had ik dat nog nooit gegeten, en het effect is een ware cultuurschok. De smaak van thuis, zo ver weg van huis. N is enthousiast, dus dat smaakt naar meer😉

Brood door het raam, appendix

Mijn fantastische N heeft het systeem nog geperfectioneerd: door er een beetje mochiko (witte kleefrijst) door te mengen worden de onigiri nog veel steviger.

Familiebezoek

Familie op bezoek! Een blij weerzien voor iedereen🙂 We trekken naar Salt Spring Island en naar de Horne grotten, alwaar we (zonder het bezoek) ook nog een nacht ons tentje opzetten.

Een van mijn grootste angsten was dat de komst van Moka het einde zou betekenen van het avonturieren. Maar hier sie: we duiken samen al de grotten in, en N toont zich een acrobaat van jewelste, om met Moka op de buik over glibberige rotsen te klimmen. Volgende uitdaging: een nachtje met ons drie op de Arrowsmith berg.

Brood door het raam, deel 2

DSC05175.jpgAls het een succes is, zeggen we het ook!

Een hele week en een dag mijn brood om 10u vervangen door deze lekkere onigiri van bruine rijst en groene linzen. Jawel. Geen stinkende pis meer. Geen flauwtes. Veel meer een voldoen gevoel EN…. wat gewicht bijgewonnen! (wie mij kent weet hoe moeilijk dat is).

Volgende stap: een beetje variatie inbrengen. Sommigen krijgen wat zeewier en sesamzaad in het mengsel, sommigen krijgen een zure pruim ofte umeboshi aan de binnenkant.

Als ik dit kan volhouden (heb net de nieuwe stapel gekookt) dan wordt dit een goede zomer!

Brood door het raam, deel 1

Deze laatste maand deed ik iets geks. Ik at brood. Glutenvrij bood.

Hoewel ik wel eens vaker glutenvrije dingen kocht, in tijden van nood, was mijn filosofie toch “waarom namaak brood en namaak koekjes eten, als er echte alternatieven bestaan?” Maar de mens is een gewoontedier en ondanks het rijke aanbod aan voeding-van-over-de-hele-wereldbol in zowat elke supermarkt hier is het vaak te veel werk om iets totaal willekeurigs van het rek te nemen en uit te zoeken wat het is. Of ik het lekker vind. Of het gezond is. Of het in mijn plaatje past.

Maar opeens dus, merk ik dat ik een hele maand elke dag glutenvrij brood zit te kauwen. Mijn ploegbaas maakt een opmerking “alweer chocoladepasta?”. En hoewel zijn opmerking mijn beleg tot doel heeft, doet het een belletje rinkelen over het medium van dat beleg. Mijn urine begint anders te ruiken. Ik krijg meer en meer last van flauwtes tussen twee shifts tijdens de werkuren. En ’s avonds ben ik zo; ontzettend; moe.

Bovendien is het meeste glutenvrije brood eigenlijk echt best rommel. Vol bewaarmiddelen, smaakmakers, synthetische brol. Dure rommel nog wel! En het zelf maken kost ongeveer evenveel, en vraagt een tijdsinvestering die een man die een baby grootbrengt, 10 uren per dag weg is voor z’n werk, groenten kweekt en muziek speelt niet kan opbrengen.

Tijd om er iets aan te doen! Ik ben gek op de Japanse “onigiri” rijstballen. Op reis  door Japan waren ze mijn beste middel van overleven. En, je kan ze maken van bruine rijst. Belangrijk, want altijd witte rijst geeft op termijn voedingstekorten. Hoewel N. op dit moment enkel witte rijst eet (om de maag van kleine Moka nog even te sparen. Jawel jawel, via de moedermelk kan een kind last hebben van de dingen die moederlief eet.) is dit de kans voor mij om mijn portie bruine rijst binnen te spelen.

Lieve lezertjes, hierbij verklaar ik de uitdaging aan mezelf voor geopend! Er is geen glutenvrij brood in huis. En ondergetekende gaat de komende week cold turkey. Mijn alternatief worden onigiri van bruine rijst en groene linzen. Superbonus: je kan die heel makkelijk invriezen! Stay tuned voor deel 2😀